Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων (AIA) ανακοίνωσε τους Angela Brooks and Lawrence Scarpa ως νικητές του χρυσού μεταλλίου για το 2022, της υψηλότερης ετήσιας διάκρισης που δίνει το AIA. Η διάκριση δίνεται σε έναν άνθρωπο ή ομάδα ανθρώπων, των οποίων το έργο είχε σημαντική και διαρκή επιρροή στην πρόοδο της αρχιτεκτονικής.
Οι δύο αρχιτέκτονες, έχοντας κοινό υπόβαθρο από μικρές επαρχιακές πόλεις, γνωρίστηκαν στο πανεπιστήμιο της Φλόριντα, έγιναν ζευγάρι και ίδρυσαν έπειτα από χρόνια συνεργασίας το γραφείο τους Pugh + Scarpa το 1991, ένα μικρό γραφείο τριών ατόμων. Η εταιρεία αναπτύχθηκε γρήγορα, τραβώντας την προσοχή για το προσεγμένο, υψηλής αισθητικής έργο και μετονομάστηκε αργότερα στη σημερινή ονομασία Brooks + Scarpa. Μαζί έχουν ιδρύσει σημαντικούς οργανισμούς όπως το "Livable Places", το μουσείο "A+D" στο Λος Άντζελες και το "Affordable Housing Design Leadership Institute".
Εδώ και τρεις δεκαετίες, το έργο τους έχει αναγνωριστεί διεθνώς, με την κοινωνική προσέγγισή τους στη σχεδιαστική αριστεία να οδηγεί στη λήψη του εθνικού αρχιτεκτονικού βραβείου "Smithsonian Cooper Hewitt" το 2014. Η διάκριση επαίνεσε την ικανότητά τους να προσφέρουν οικονομικά προσιτή στέγαση και βιώσιμη αρχιτεκτονική, προς όφελος της κοινωνίας, ανεξάρτητα από τον προϋπολογισμό, το μέγεθος ή το υπόβαθρο.
Φωτογραφίες: BrooksScarpa - FAIA

Η έκθεση των φετινών Ευρωπαϊκών Βραβείων Αρχιτεκτονικής "Mies van der Rohe" άνοιξε τις πόρτες της στο καλλιτεχνικό εργαστήριο "Espai Serrahima - Esklandestino" στη Βαρκελώνη στις 1 Μαΐου με ελεύθερη είσοδο. Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 12 Μαΐου, ημέρα της τελετής απονομής των βραβείων, με τα 40 έργα που επιλέχθηκαν, καθώς και με μία περίληψη όλων των 532 υποψηφίων. Την τελευταία μέρα η έκθεση θα είναι ανοιχτή από τις 11:30 έως τις 00:00, ενώ στις 19:30 θα πραγματοποιηθεί εορταστική εκδήλωση.
Τα βραβεία EUmies έχουν ως κύρια αποστολή να αποτελούν μία ανοιχτή πλατφόρμα για συζήτηση, με τη συμμετοχή και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Περισσότερες πληροφορίες μπορεί να βρει κανείς στο: https://miesbcn.com/.
Φωτογραφία: Αριστερά: Town House © Ed Reeve; Δεξιά: La Borda © Lluc Miralles

Ο δημιουργός του “the cloud” (EUR Rome, 2016) έρχεται στην Αθήνα προκειμένου να αναγορευθεί από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής της Σχολής Εφαρμοσμένων Τεχνών και Πολιτισμού. Η τελετή αναγόρευσης θα λάβει χώρα την Τετάρτη 11 Μαΐου 2022, ώρα 18.00 στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138). Ο Massimiliano Fuksas θα πραγματοποιήσει διάλεξη με τίτλο “Innovation and Architecture”. Η διοργάνωση τελεί υπό την αιγίδα της Ιταλικής Πρεσβείας.

Στις 12, 13 και 14 Μαΐου στις εγκαταστάσεις του Λιμένος της Θεσσαλονίκης, θα διεξαχθεί το Πανελλήνιο Συνέδριο Αρχιτεκτονικής που διοργανώνει το ΤΕΕ/ΤΚΜ με θέμα “Τα Κάστρα της Βιομηχανίας - Αποκατάσταση, Επανένταξη, Αξιοποίηση”, ενώ στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του συνεδρίου, θα διοργανωθεί έκθεση μελετών αρχιτεκτονικού έργου για την αποκατάσταση, επανένταξη και αξιοποίηση βιομηχανικών συγκροτημάτων και κτιρίων, οι οποίες διακρίθηκαν σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς.
Σε αρκετές πόλεις μεγάλα ανενεργά βιομηχανικά συγκροτήματα έχουν ενταχθεί στη ζωή της πόλης μέσω της επανάχρησης. Πολλά όμως παραμένουν ανενεργά έχοντας υποστεί μεγάλες φθορές και κινδυνεύοντας από ανεπανόρθωτες βλάβες. Το συνέδριο θα έχει στόχο να διερευνήσει θέματα που αφορούν στην καταγραφή, τεκμηρίωση και διαχείριση σημαντικών ανενεργών βιομηχανικών συγκροτημάτων και κτιρίων που σήμερα αποτελούν στοιχεία μνήμης. Ακόμα, επιδιώκει να αναδείξει το συσχετισμό με ζητήματα βιωσιμότητας και ανθεκτικότητας και να αναζητήσει συνέργειες, τρόπους και μεθόδους που θα επαναφέρουν αυτά τα συγκροτήματα στην καθημερινή μας ζωή. Η διοργάνωση του συνεδρίου επιθυμεί, παράλληλα με την προβολή ζητημάτων αποκατάστασης και επανάχρησης του υλοποιημένου ή προγραμματιζόμενου έργου που αφορά σε ανενεργά βιομηχανικά κτίρια, να ενθαρρύνει το επιστημονικό έργο που μέσα από την έρευνα και τις προτάσεις του μπορεί να φωτίσει τον συσχετισμό του θέματος με ζητήματα εκπαίδευσης καθώς και με το κοινωνικό πεδίο μέσω πρωτοβουλιών και δράσεων κοινωνικής ευαισθητοποίησης.
Για περισσότερες πληροφορίες: https://castlesofindustry.wordpress.com/

Η 60ή έκθεση του "Salone del Mobile" θα πραγματοποιηθεί στο Μιλάνο από τις 7 έως τις 12 Ιουνίου, γιορτάζοντας τα 60 χρόνια διοργάνωσης και όλη την ομορφιά που δημιουργείται όχι μόνο από την ίδια την εκδήλωση, αλλά και από τις εταιρείες, τις επωνυμίες και τους σχεδιαστές στους οποίους οφείλεται η επιτυχία της και που ενώνονται για να δημιουργήσουν μια εκδήλωση που αντανακλά τη συνεχιζόμενη οικολογική μετάβαση του συστήματος επίπλωσης.
Στην εκδήλωση ενσωματώνονται βασικές αξίες, όπως ποιότητα, καινοτομία, ομορφιά και, περισσότερο από ποτέ, βιωσιμότητα. Μετά από δύο δύσκολα χρόνια λόγω της πανδημίας, η οργάνωση κοιτάζει μπροστά, έχοντας υπόψη τη μακρά ιστορία της και έχοντας θέσει φιλόδοξους στόχους, όπως τη διοργάνωση ζωντανών, μεγάλων εκθέσεων ενσωματώνοντας τη βιωσιμότητα και την περιβαλλοντική συνείδηση στην παραγωγή επίπλων.
Η οργάνωση έχει κυκλοφορήσει μια σειρά οδηγιών για να βοηθήσει τους εκθέτες και τους σχεδιαστές και τους κατασκευαστές περιπτέρων να σέβονται τα βασικά κριτήρια βιωσιμότητας. Προτείνει τη χρήση επαναχρησιμοποιήσιμων υλικών (όπως ξύλο) ή ανακυκλωμένων, χαμηλών περιβαλλοντικών επιπτώσεων ή υλικών με πιστοποίηση FSC ή PEFC. Από την πλευρά του, το Salone θα φροντίσει να ακολουθεί τις ίδιες συστάσεις κατά τη δημιουργία των κοινόχρηστων χώρων στην έκθεση.
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Salone del Mobile.Milano 2022: www.salonemilano.it/en

Ενταγμένο αρμονικά και διακριτικά στο ισόγειο του κλασικού πολυτελούς ξενοδοχείου, η κάβα σε προσκαλεί να την ανακαλύψεις, κρατώντας εξωτερικά γραμμές λιτές ενώ σκιώδεις φιγούρες διαγράφονται μέσα από τις σκούρα χρωματισμένες γυάλινες επιφάνειες της πρόσοψης. Με περισσότερες από 200 από τις καλύτερες Ελληνικές και όχι μόνο ετικέτες, αρνείται να κάνει συμβιβασμούς με την αισθητική και καταφέρνει όχι μόνο να προστατεύει, αλλά και να αναδεικνύει λειτουργικά τη συλλογή.
Ο χώρος των 30 m2 πριν την ανακατασκευή του, στέγαζε δυο διοικητικά γραφεία του ξενοδοχείου, χωρισμένα με γυψοσανίδα και συμβατικά ανοίγματα στην πρόσοψη. Η ολοκληρωτική ανακατασκευή του κρίθηκε απαραίτητη, όχι μόνο χωρικά αλλά και μηχανολογικά λόγω των ιδιαίτερων απαιτήσεων υγρασίας και θερμομόνωσης της νέας χρήσης. Έτσι πέραν του κατάλληλου ψυχρού χώρου για την κάβα κρασιών, προστέθηκε το δωμάτιο οινογευσίας, το οποίο αν και χωρίζεται με γυαλί από τον υπόλοιπο χώρο λόγω θερμοκρασίας, διατηρεί άμεση οπτική επαφή.
Η μορφολογία του μπουκαλιού και το σχήμα του αρχικού χώρου έδωσε την έμπνευση για μία κυκλική τοποθέτηση των κρασιών στην κάβα, που περικλείει τον επισκέπτη με τη ζεστασιά του ξύλου και δίνει την ώθηση για μία περιπλάνηση με εσωτερικότητα και κέντρο το στρογγυλό τραπέζι. Η σχεδιαστική κίνηση αυτή ολοκληρώνεται με τη σκαλιστή οροφή από δρυ, τοποθετημένη έκκεντρα με ενσωματωμένο φωτισμό, θυμίζει κάτι από το απόκοσμο φως στο Πάνθεον της Ρώμης. Η μυσταγωγική ατμόσφαιρα ενισχύεται με τα ζεστά γήινα χρώματα, τα φυσικά υλικά, τις διαφορετικές υφές και τον χαμηλό κρυφό φωτισμό που τοποθετεί στο προσκήνιο το προϊόν και την ίδια τη διαδικασία της επιλογής.
Ο χώρος οινογευσίας, με έναν πιο λιτό και σύγχρονο χαρακτήρα αποτελεί τη μετάβαση από το εξωτερικό περιβάλλον, στον πυρήνα του κελαριού, διατηρώντας όμως τις ίδιες σχεδιαστικές γραμμές. Ο χώρος αναπτύσσεται και εδώ γύρω από ένα τραπέζι - εστία, το οποίο αποτελεί ουσιαστικά την προέκταση ενός εκ των ραφιών. Τα γραμμικά φωτιστικά δίνουν το ρυθμό, οι γυάλινες βιτρίνες υπονοούν την αξία και το κρασί είναι ο πρωταγωνιστής.

Πρόκειται για ανακαίνιση κτιρίου γραφείων στην περιοχή του δήμου Θέρμης στη Θεσσαλονίκη. Το κτίριο αποτελείται από δύο επίπεδα και έχει συνολικό εμβαδόν περίπου 300 m2.
Το ισόγειο περιλαμβάνει χώρο υποδοχής, γραφείο γραμματείας, λογιστήριο και χώρους εργασίας, εκθετήριο δειγματισμού προϊόντων της εταιρείας, συνεδριακό χώρο, χώρο αρχείου, κουζίνα και βοηθητικούς χώρους. Το δεύτερο επίπεδο περιλαμβάνει χώρους γραφείων διευθυντών και βοηθητικούς χώρους.
Σκοπός του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού υπήρξε η αισθητική και λειτουργική αναβάθμιση των κτιριακών χώρων σε συνδυασμό με τη βελτίωση του εργασιακού περιβάλλοντος, την ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών και τη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας.
Υφές ξύλου, μπετόν και μετάλλου συνθέτουν εναλλαγές όψεων και υλικών. Οι χώροι εργασίας διαχωρίζονται με πετάσματα από γυαλί, προσφέροντας καθαρότητα και ενότητα στο χώρο. Επιπροσθέτως, εξασφαλίζεται οπτική επαφή μεταξύ των εργαζομένων και φως στους κοινόχρηστους διαδρόμους κυκλοφορίας με παράλληλη επιλογή συσκότισης με κατακόρυφες περσίδες. Επιπλέον, χώροι πρασίνου εντάσσονται στο σχεδιασμό, ως επεμβάσεις που εισάγουν στοιχεία της φύσης και βελτιώνουν τις καθημερινές συνθήκες εργασίας. Ο σχεδιασμός της επίπλωσης είναι εξατομικευμένος. Εναλλακτικές πηγές φωτισμού προσφέρουν τον κατάλληλο φωτισμό εργασίας και φωταγωγοί ελαστικής οροφής διευκολύνουν το φωτισμό στους σκοτεινούς χώρους.
Στο κτίριο έχει τοποθετηθεί σύστημα αυτοματισμού KNX, μέσω του οποίου ελέγχεται ο φωτισμός, η θέρμανση - ψύξη, οι ρολοκουρτίνες, ο αερισμός και τα συστήματα ασφαλείας. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται ο βέλτιστος έλεγχος της κατανάλωσης ενέργειας και διευκολύνεται η καθημερινή χρήση των συστημάτων.
Οι εξωτερικές όψεις του κτιρίου επενδύονται με σύνθετα πετάσματα αλουμινίου και πλακίδια μεγάλων διαστάσεων. Η περίφραξη του τεμαχίου κατασκευάζεται με εμφανές μπετόν και πετάσματα αλουμινίου σε ειδικό σχεδιασμό.
Το έργο έλαβε το βραβείο German Design Award 2021 στην κατηγορία "Excellent Architecture - Interior Architecture".

 

Η πλήρης ανάπλαση του διατηρητέου κτιρίου στο Άλσος Κηφισίας πραγματοποιήθηκε για να στεγάσει το El Centro, έναν πολιτιστικό χώρο προώθησης της ισπανικής γλώσσας και του πολιτισμού. Στόχος της αρχιτέκτονα Angeles Mira ήταν να δώσει στο κτίριο μια ισπανική, μεσογειακή και λατινική ψυχή ταυτόχρονα. Μια ψυχή γεμάτη χρώμα, πάθος και χαρά.
Κεντρικό και εμβληματικό στοιχείο του χώρου είναι η ιδιαίτερη σκάλα, που αποτελεί άξονα ολόκληρου του κτιρίου και στολίδι του έργου, εμπνευσμένη από μια ισπανική κιθάρα. Η σκάλα ενώνει την εντυπωσιακή reception με τους επάνω ορόφους στους οποίους φιλοξενούνται οι αίθουσες διδασκαλίας και η παιδική βιβλιοθήκη. Ένα έργο με πολλές τεχνικές δυσκολίες, λόγω της παλαιότητας του κτιρίου και των υψηλών απαιτήσεων της μελέτης, το οποίο μετατράπηκε σε ένα σημείο συνάντησης της Ισπανόφωνης κοινότητας.
Το El Centro αποτελεί έναν ανοιχτό και δυναμικό χώρο, όπου όλες οι πολιτιστικές εκδηλώσεις των ισπανόφωνων χωρών έχουν τη θέση τους: η γλώσσα, οι χοροί, η γαστρονομία, η τέχνη... Αλλά, πάνω απ' όλα, είναι το όνειρο μιας Ισπανίδας, που ήρθε στην Ελλάδα πριν από 14 χρόνια και θέλει να μοιραστεί τον πολιτισμό της με τον ελληνικό λαό και, ταυτόχρονα, να προσφέρει ένα σημείο συνάντησης για την Ισπανόφωνη κοινότητα.
Έχοντας κατά νου αυτό το όνειρο, ξεκινά το αρχιτεκτονικό έργο του El Centro: η αναμόρφωση ενός προστατευόμενου κτιρίου, το οποίο εμφανίζεται για πρώτη φορά στα αρχεία το 1926. Μια κομψή καλοκαιρινή κατοικία με κήπο, απέναντι από το Άλσος της Κηφισιάς.
Η πύλη εισόδου, με τη μεγάλη τζαμαρία, προσκαλεί τον επισκέπτη να ανακαλύψει αυτό που βλέπει πίσω της: τον κήπο. Έναν κήπο που, με τις πορτοκαλιές και τις λεμονιές του, τα φώτα και τις σκιές του, τα αρώματα και τα χρώματά του, θυμίζει ανδαλουσιανό αίθριο. Ένα προαύλιο ή εξωτερικό χολ, με δάπεδο από παλιό τούβλο, προηγείται μιας σκάλας, φτιαγμένης και αυτής από τούβλο, η οποία μας οδηγεί, μέσω μιας πέργκολας με την κληματαριά και το γιασεμί της, στον προθάλαμο του κτιρίου, με πάτωμα καλυμμένο με χαλί από άσπρη πέτρα και ένα χαρακτικό από μαύρο γρανίτη, που απεικονίζει ένα χέρι έτοιμο να γράψει… τόσες πολλές ιστορίες.
Ένας πέτρινος πάγκος στη σκιά μιας λεμονιάς λειτουργεί ως προθάλαμος για το εσωτερικό του κτιρίου.
Ο εκθεσιακός χώρος - υποδοχή μάς καλωσορίζει και αμέσως τα μάτια μας κατευθύνονται στη σκάλα, άξονα ολόκληρου του κτιρίου και στολίδι του έργου.
Πρόκειται για μια σκάλα σε δύο τμήματα, εμπνευσμένη από μια ισπανική κιθάρα, όπου το αντηχείο είναι ένα σώμα από μασίφ δρύινες ράβδους που καλύπτουν το ύψος της δομής, φωτισμένης στρατηγικά ώστε να επισημάνει τη ροζέτα ή το κοίλο της κιθάρας, το οποίο είναι ταυτόχρονα και το λογότυπο του El Centro, σκαλισμένο πάνω σε κάθε ράβδο σχηματίζοντας μια επιβλητική τρισδιάστατη φιγούρα. Οι χορδές της κιθάρας είναι, σε αυτή την περίπτωση, τένοντες βαμμένοι σε χρώμα πεπαλαιωμένο χρυσό, που, σαν κιγκλίδωμα, σε συνοδεύουν κατά μήκος της σκάλας και υψώνονται στο κτίριο δημιουργώντας μια σύνθεση που μοιάζει τυχαία, αλλά που, στην πραγματικότητα, διέπεται από την ακολουθία Fibonacci, μια αλληλουχία αριθμών που σχετίζονται στενά με τη Χρυσή Τομή.
Βλέποντας αυτό το έργο τέχνης, δύσκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι προκύπτει από την επίλυση ενός τεχνικού προβλήματος, που εμφανίστηκε στη φάση της κατεδάφισης του αρχικού οικοδομήματος. Η ανάγκη δημιουργίας μίας δοκού ενίσχυσης είχε σαν αποτέλεσμα την ελικοειδή σκάλα, όπου τα σκαλοπάτια είναι αντισταθμισμένα για να αποκτήσουν πλάτος πέλματος –σε αυτό οφείλεται ο σχεδιασμός τους–, τα οποία είναι φαινομενικά πολύ πλατιά για να κρύψουν τη δοκό και με κεκλιμένο πάχος για να αυξάνουν το πλάτος του πέλματος. Επιπλέον, τα δύο πρώτα σκαλοπάτια, με τρόπο πιο παραστατικό, επιμηκύνονται για να σχηματίσουν μια εξέδρα υποδοχής, ενώ η υπόλοιπη σκάλα διαφαίνεται μέσα από τις ξύλινες ράβδους.
Η δυσκολία κατασκευής αυτής της σκάλας είναι τεράστια και επετεύχθη χάριν στην εξαντλητική μαθηματική εργασία, στη λήψη μετρήσεων στο χιλιοστόμετρο και στην τεχνική δουλειά απόλυτης ακρίβειας, με τον απόλυτο συντονισμό όλων των τεχνιτών: του σιδηρουργού με τη δομή της βάσης, του ξυλουργού με δουλειά χρυσοχόου, της ομάδα φωτισμού με την ποιότητα και τη λεπτομέρειά της. Σαν κατασκευαστές χρειάστηκε να επιδείξουμε απόλυτη αφοσίωση, έχοντας πάντα δίπλα μας την ομάδα των αρχιτεκτόνων και τον πελάτη για να επιτευχθεί αυτό το άρτιο τεχνικά αποτέλεσμα.
Ανεβαίνοντας στον πρώτο όροφο του κτιρίου, όπου βρίσκεται η βιβλιοθήκη και οι αίθουσες διδασκαλίας, πηγαίνουμε στο δεύτερο τμήμα της σκάλας, όπου ο όροφος απογυμνώνεται για να δείξει την πιο πρωτόγονη φύση του. Στη συνέχεια, η σκάλα αποκαλύπτει τη σιδερένια της δομή για να μας οδηγήσει στον τρίτο όροφο, τον πιο παιχνιδιάρικο χώρο: την παιδική βιβλιοθήκη.
Αυτός ο χώρος σοφίτας, με λευκό ξύλινο πάτωμα και λευκή οροφή, παίζει συγχρόνως με τα πρωτεύοντα χρώματα –κόκκινο, κίτρινο και μπλε–, χρώματα που απαντούν σχεδόν σε όλες τις σημαίες των ισπανόφωνων χωρών. Συνδυάζοντάς τα με τη διαφάνεια του γυαλιού και το μαύρο του σιδήρου, σχηματίζουν αφηρημένες γεωμετρίες και απλά σχήματα, παρμένα από το λογότυπο, και παραπέμπουν σε μια παιδική κοσμογονία, γνώρισμα αυτού του πιο ελεύθερου ορόφου, αφιέρωμα στον μεγάλο σουρεαλιστή ζωγράφο Joan Miró.
Τον τίτλο αυτού του έργου δανειστήκαμε από την "Ιστορία μιας σκάλας", του Ισπανού συγγραφέα Antonio Buero Vallejo, ένα θεατρικό κομμάτι που αναλύει την κοινωνία στα μέσα του εικοστού αιώνα –με τις ίντριγκες, τα προβλήματα, τα ψέματα και τους έρωτές της– μέσα από τους γείτονες που μοιράζονται την ίδια σκάλα.
Αυτή η σκάλα έχει τη δική της ιστορία. Είναι ένα αρχιτεκτονικό κομμάτι. Είναι ένα ξύλινο γλυπτό. Έχει τις εκπλήξεις της, την αφοσίωσή της. Και είναι γεμάτη λεπτομέρειες και αμέτρητες ώρες ομαδικής εργασίας για να επιτευχθεί αυτό που πάντα αναζητούσε το έργο: τη λατινική ψυχή, το ισπανικό πνεύμα, την έκρηξη αυτή των αισθήσεων που προκαλούν οι χορδές μιας ισπανικής κιθάρας...

 

 

Στην περιοχή "Κολωνάκι Λουτρακίου" και πιο συγκεκριμένα μπροστά από το παραλιακό πάρκο και σε οπτική συνέχεια με τον Κορινθιακό Κόλπο, βρίσκεται το "Kolonaki Bar & Resto". Η περιοχή χαρακτηρίζεται από κτίρια του ‘60 & του ‘70 που εκπέμπουν την αισθητική και την αίγλη του Λουτρακίου ως θέρετρο της τότε εποχής.
Η δυνατότητα αύξησης του εμβαδού της σάλας του εστιατορίου κατά 30 m², αλλά και ο στόχος ριζικής ανανέωσης ενός ήδη επιτυχημένου σχεδιαστικά και επιχειρηματικά χώρου, αποτέλεσαν το λόγο ανακαίνισης. Ο χώρος είχε ανακαινιστεί πάλι, από την DEZONE Archi+, το 2013, χρησιμοποιώντας κοινά δεδομένα, αλλά τελείως διαφορετική προσέγγιση σε σχέση με τα υλικά.
Η σύνθεση της λύσης και η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε, ώστε να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, απαιτούσε συνδυασμό πολλών υλικών και μεθόδων εφαρμογής. Η τεχνική παλαίωσης, τόσο στους κυρίως χώρους όσο και στους βοηθητικούς, με σύμμεικτα κονιάματα εφαρμοσμένα ελεύθερα και με τεχνική "στένσιλ", δημιούργησε την επιθυμητή μοναδικότητα και απέδωσε μία "vintage" ατμόσφαιρα στο χώρο. Υλικά επένδυσης, που αποδίδουν το μωσαϊκό σε δύο διαφορετικές κλίμακες και χρωματισμούς, στο δάπεδο και στους τοίχους, δημιούργησαν έκρηξη αντιθέσεων, αλλά εναρμονίστηκαν άψογα με τα υπόλοιπα στοιχεία του έργου.
Γραμμές, φόρμες, μοτίβα, τεχνικές και υλικά συνθέτουν ένα χώρο με πολλές αναφορές στο παρελθόν, αλλά με άμεση τοποθέτηση στο σήμερα και τελικό στόχο τη διαχρονικότητα, ένα concept σύνθετο, αφού η ισορροπία προκύπτει από ένα σύνολο με πολλές συνιστώσες.
Το κέλυφος, ως δεδομένο, τροποποιήθηκε κυρίως μέσω των νέων χρωματισμών και διατήρησε στοιχεία, όπως το διάτρητο κεραμικό που πλαισιώνει την πόρτα, στοιχείο ισχυρό που ακολουθεί κοινά δεδομένα επιλογής από την προηγούμενη ανακαίνιση.
Τα διακοσμητικά στοιχεία, τα έπιπλα και τα φωτιστικά παίζουν συμπληρωματικό ρόλο, με απλότητα στο σχεδιασμό, αλλά παράλληλα με αναφορές σε διαφορετικά στιλ.
Σε ένα αστικό περιβάλλον πλαισιωμένο από το βουνό και τη θάλασσα και με αναφορές σε διαφορετικές δεκαετίες, η σύνθεση πολλαπλών στοιχείων αποτελεί πρόκληση και η επιτυχία της προσφέρει μεγάλη ικανοποίηση.

Το "Rusted Mill house" είναι ένα έργο, που γεννήθηκε από την περιπλάνηση και την αγάπη των ιδιοκτητών του για τη Μάνη και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της. Το όνειρό τους ήταν να μετατρέψουν αυτό το ερειπωμένο αγροτικό συγκρότημα, που κατασκευάστηκε γύρω στο 1850, σε εξοχική κατοικία.
Το ακίνητο αποτελείται από τρεις ξεχωριστούς, παρακείμενους κτιριακούς όγκους, που βρίσκονται σε διαφορετικά επίπεδα. Η λειτουργική διάταξη των επιμέρους κτιρίων ακολουθεί την παραδοσιακή τυπολογία., με αποθηκευτικούς χώρους και καταφύγιο ζώων στο ισόγειο, το λεγόμενο "κατώι" και την κύρια κατοικία και τους χώρους διημέρευσης στον επάνω όροφο, το "ανώι" χωρίς εσωτερική σύνδεσή τους. Η μοναδική "ανακάλυψη" όμως βρίσκεται στην καρδιά του συγκροτήματος αυτού, όπου συναντάται χώρος παραδοσιακού ελαιοτριβείου με διατηρημένο insitu το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού του. Το "λιοτρίβι" γίνεται το επίκεντρο της συνένωσης των τριών κτιρίων, ενώ για την αποκατάσταση και τη προστασία των μεταλλικών μερών εφαρμόστηκαν οι υποδείξεις του τμήματος συντήρησης του μουσείου Μπενάκη.
Βασική επιδίωξη της αποκατάστασης ήταν να διατηρηθεί μια ισορροπία μεταξύ του αυθεντικού του παρελθόντος και της αντιστοιχίας του με το παρόν για τη δημιουργία μιας συνεκτικής σύνθεσης.
Η κύρια είσοδος ορίζεται στον επάνω όροφο μέσω της εξωτερικής σκάλας. Ο κύριος χώρος διαβίωσης διατηρείται παραδοσιακά στον άνω όροφο και συνδέεται με το ισόγειο μέσω μιας πρόσθετης σκάλας, που οδηγεί στο ελαιοτριβείο.
Όλα τα τοιχώματα αποκαταστάθηκαν στην αρχική τους μορφή, αφαιρώντας στρεβλές επισκευές σκυροδέματος και μεταγενέστερες προσθήκες και χρησιμοποιώντας παραδοσιακά υλικά και τεχνικές αρμολογήματος. Εσωτερικά, χρησιμοποιούνται φυσικά υλικά επιχρισμάτων που ενισχύουν την πλαστικότητα των παραδοσιακών τοίχων, ενώ για την ανακατασκευή της στέγης επαναχρησιμοποιήθηκαν τα πρωτότυπα κεραμίδια.
Για την εξυπηρέτηση των νέων λειτουργικών αναγκών επιλέχτηκαν περιορισμένες και λιτές επεκτάσεις επενδυμένων με οξειδωμένο χάλυβα Cor-Ten, ένα σύγχρονο υλικό που συνεχίζει να "μεγαλώνει" με τη πάροδο του χρόνου, κάνοντας σαφή τη προσαρμογή στο σύγχρονο τρόπο ζωής. Η χρήση χαλύβδινων και γυάλινων επιφανειών διακρίνει τον νέο όγκο από το αρχικό κτίριο, τονίζοντας τις διαφορετικές φάσεις κατασκευής, αλλά και τη συνέχεια στην ανάπτυξη της κατοικίας με την πάροδο του χρόνου.
Η αντιμετώπιση του περιβάλλοντος χώρου βασίστηκε στην ανάδειξη των χαρακτηριστικών μανιάτικων βράχων με φύτευση λουλουδιών και βοτάνων στις φυσικές ρωγμές τους και γραμμικές κλίμακες από πελεκητό σκυρόδεμα ενδιάμεσά τους.
Το έργο τιμήθηκε με ειδική μνεία στα "German Design Award 2021".

 

 

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε να βελτιώσει την εμπειρία περιήγησης.