Η τεχνική εταιρεία MVRDV παρουσιάζει τα σχέδια ενός κτιρίου γραφείων 11 ορόφων, το οποίο συνδυάζει στρατηγικές αειφορίας high-tech και low-tech. Βρίσκεται κοντά σε μια λίμνη σε μια νέα αναπτυσσόμενη αστική περιοχή στης Σαγκάης και έχει σχεδιαστεί ως ένα από τα πιο πράσινα και πιο έξυπνα βιώσιμα κτίρια της Κίνας.
Από ψηλά, το κτίριο φαίνεται ορθογώνιο σε κάτοψη, αλλά ο όγκος του αναπτύσσεται σε ένα εντυπωσιακό καμπύλο σχήμα, από τη κλιμάκωση των εξωστών στην κύρια όψη του. Οι εξώστες είναι επενδυμένοι με ξύλο, καλύπτονται από φυτά και περιλαμβάνουν έναν προσβάσιμο διάδρομο προς την κορυφή του κτιρίου, ο οποίος παρέχει χώρους στην εταιρεία για να επιδείξει το έργο και την έρευνά της. Μια καμπύλη υπερυψωμένη οροφή, που ακολουθεί το σχήμα των εξωστών, καλύπτει το σύνολο του κτιρίου. Στο νότιο τμήμα, σ' αυτήν την υπερυψωμένη κατασκευή τοποθετήθηκαν ηλιακοί συλλέκτες, ενώ προς βορρά είναι διαπερατή, φιλτράροντας το φως του ήλιου, αλλά επιτρέποντας τη βροχή να φτάσει στις κάτω βεράντες.
Στην πρόσοψη, οι εξωτερικοί τοίχοι αποτελούνται από πτυχωτή διάταξη ηλιακών συλλεκτών και γυαλιού υπό γωνία, για την προστασία του εσωτερικού από το έντονο θερινό ηλιακό φως, επιτρέποντας παράλληλα το χειμερινό ηλιακό φως στους εσωτερικούς χώρους. Στο νότιο άκρο του κτιρίου, αυτοί οι τοίχοι βοηθούν επίσης στην προστασία των εργαζομένων γραφείου από το θόρυβο του κεντρικού δρόμου έξω.
Το κτίριο έχει σχεδιαστεί ως "μηχανή αειφορίας", που έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει μια μεγάλη ποικιλία προκλήσεων τόσο έμμεσα όσο και άμεσα, με λύσεις high-tech και low-tech. Μέσω της επιλογής κατάλληλων υλικών και της ανάλυσης κύκλου ζωής, ο ενσωματωμένος άνθρακας θα είναι 40% χαμηλότερος από ότι σε μια τυπική συγκρίσιμη κατασκευή. Η κατασκευή της στέγης και οι εξώστες βοηθούν στον αποτελεσματικό φυσικό αερισμό. Αυτός ο αερισμός και οι στρατηγικές σκίασης μειώνουν τις απαιτήσεις ενεργειακής κατανάλωσης. Χάρη στα ηλιακά πετάσματα, που έχουν ενσωματωθεί στο σχεδιασμό, το κτίριο θα είναι σχεδόν ενεργειακά ουδέτερο κατά τη λειτουργία του.
Στους εξώστες συλλέγεται βρόχινο νερό για χρήση σε διάφορες λειτουργίες, όπως στις τουαλέτες. Ταυτοχρόνως, χάρη στη φύτευση που εκτείνεται μέχρι τους επάνω ορόφους, παρέχεται βιοποικιλότητα και υγιές εργασιακό περιβάλλον.
Το κτίριο στεγάζει 6.000 m² γραφείων διοίκησης της εταιρείας στα ανώτερα επίπεδα, με θέα τόσο στη λίμνη προς βορρά και στο πάρκο προς νότο, όπως και 9.000 m² εργαστηρίων και γραφείων συνεργασίας στους κατώτερους ορόφους. Στον πρώτο και δεύτερο όροφο υπάρχει ένα ρυθμιζόμενου μεγέθους αμφιθέατρο και ένας εκθεσιακός χώρος, ενώ το ισόγειο διαθέτει μικρά καταστήματα λιανικής και περιλαμβάνει τρεις εισόδους, μια για το κοινό και δύο για τους εργαζόμενους. Στα δύο επίπεδα του υπογείου βρίσκονται μια καντίνα και χώρο στάθμευσης, αλλά και "φυτεμένες οάσεις" χάρη σε ορισμένα κενά που επιτρέπουν την είσοδο στο φως και στον καθαρό αέρα.
Το κτίριο έχει σχεδιαστεί με στόχο να πιστοποιηθεί με την κινέζικη πιστοποίηση βιωσιμότητας "China Green Building Standard: 3-star".

 

 

Τα χαρακτηριστικά του υπάρχοντος χώρου- η επιμήκης αναλογία και ο διαχωρισμός του σε δύο υπό-χώρους- επηρέασαν άμεσα τις βασικές αρχές σχεδιασμού. Επιλέχθηκε ως βασική κατεύθυνση η "ένταση" της προοπτικής βασισμένης στον κεντρικό άξονα οπτικής διαμπερότητας που συνδέει την είσοδο με το ταμείο. Η χειρονομία αυτή εκφράζεται χωρικά μέσα από το σχεδιασμό γραμμικών επίπλων από μάρμαρο τοποθετημένων κατά τη μακρά διάσταση μήκους του χώρου, έναν μαρμάρινο τοίχο-φόντο που παραπέμπει σε "οροσειρά", γραμμικά αναρτώμενα φωτιστικά και όμοιας κατεύθυνσης κρυφό φωτισμό καθώς και από το σταθερό ρυθμό των λεπτών δομικών στοιχείων των κρεμαστρών και των επίπλων έκθεσης. Τα βασικά υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι το μάρμαρο Νάξου, το σίδερο σε λευκό χρωματισμό και το ξύλο. Η αυστηρή χρωματική παλέτα δύο τόνων λευκού και γκρι "σπάει" από έναν ξύλινο τοίχο έκθεσης υποδημάτων και δοκιμαστικών καθρεπτών που επαναφέρει ένα παραδοσιακό υλικό ως υπόμνηση του τόπου.

Καθώς ο επισκέπτης εισέρχεται στο χώρο, ένα αιωρούμενο τζαμένιο εκθεσιακό έπιπλο εμπνευσμένο από τις συνθετικές αρχές του Μies Van der Rohe τον καλωσορίζει. Η σχέση αιώρησης με τον μαρμάρινο τοίχο που το υποστηρίζει του προσδίδει μια ελαφρότητα ενώ παράλληλα δημιουργεί μια διπλή γραμμική πορεία γύρω του. Η μία πορεία ακολουθεί κατά μήκος τον μαρμάρινο "ορεινό" όγκο-έμμεση αναφορά στο Δελφικό Τοπίο- και η δεύτερη ένα ορθογώνιο επίμηκες έπιπλο-παράθυρο ως έμμεση αναφορά στα fenêtre en longueur του Le Corbusier. Η παραμονή του επισκέπτη στον πρώτο υπο-χώρο συνδυάζει την έκθεση ρούχου σε συνεχή εναλλαγή με αυτή του κοσμήματος και του μικρο-αντικειμένου τα οποία εναποτίθενται στα μαρμάρινα έπιπλα από ιδιοκατασκευή. Ο μαρμάρινος όγκος του ταμείου καθώς και ο κήπος άνωθεν αυτού, στοιχεία που έχουν σχεδιαστεί να είναι πάντοτε ορατά μέσω των ανεμπόδιστων οπτικών φυγών, γίνονται κάδρο-οδηγός για την κίνηση του επισκέπτη έως το βάθος του χώρου.

Έτσι ο επισκέπτης βρίσκεται να διαπερνά ένα "κατώφλι" που σχηματίζεται από δύο σιδερένιες βιβλιοθήκες έκθεσης παπουτσιών και τσαντών. Οι μαρμάρινες πλάκες που λειτουργούν ως βάσεις έκθεσης προϊόντων έχουν υποστεί ειδική επεξεργασία χτυπητού λαξέματος, δίνοντας την αίσθηση αδρότητας η οποία έρχεται σε αντίθεση με τις υπόλοιπες στιλπνές επιφάνειες. Οι ορθοστάτες στήριξης των βιβλιοθηκών αγκαλιάζουν τον επισκέπτη και σε συνδυασμό με το επίμηκες μαρμάρινο καθιστικό δημιουργούν ένα μεταβατικό χώρο όπου ο πελάτης μπορεί να σταθεί, να επιλέξει το προϊόν που επιθυμεί και να το δοκιμάσει.

Το σενάριο της γραμμικότητας και προοπτικής που υλοποιείται μέσα από κατακόρυφα και οριζόντια ολισθαίνοντα μαρμάρινα επίπεδα και τον γυάλινο ραδινό όγκο καταλήγει και ολοκληρώνεται καθώς ο επισκέπτης τελικά οδηγείται στο δεύτερο υποχώρο όπου "αγκαλιάζεται" από τη χειρονομία της οροφής σε Γ που καταλήγει σε ένα μεταλλικό λεπτεπίλεπτο έπιπλο-κρεμάστρα και τους κατακόρυφους καθρέπτες. Το κινητικό παιχνίδι έντασης μήκους των επιπέδων και βλέμματος έχει ως οπτικό στόχο-κατάληξη το κάδρο του μαρμάρινου ταμείου και του κήπου που στρέφονται κάθετα ως προς την αρχική αξονική διεύθυνση κίνησης.

Ο φωτισμός και η μελέτη του πραγματοποιημένη από τους ADD υποτάσσεται στις παραπάνω αρχές σχεδιασμού και τις ενισχύει καθώς εγκιβωτίζεται ως έμμεσος, ακολουθεί και αγκιστρώνεται ή αναρτάται παρακολουθώντας τη γεωμετρία του χώρου και των κατασκευών. Το γκρι βιομηχανικό δάπεδο αποτελεί τον ουδέτερο καμβά και πεδίο πάνω στο οποίο "πλέουν" τα λευκά μεταλλικά και μαρμάρινα στοιχεία.

 

Στην περιοχή του Μακρυγιάννη στο κέντρο της Αθήνας βρίσκεται το "Acro Urban Suites", ένα ξενοδοχείο διαμερισμάτων, το οποίο αναπτύσσεται σε πέντε στάθμες. "Acro" σημαίνει ψηλά, στην κορυφή. Το όνομα του ξενοδοχείου είναι εμπνευσμένο από την περιοχή και την απαράμιλλη θέα στην Ακρόπολη.
Φιλοδοξία του ιδιοκτήτη ήταν να δημιουργήσει ένα σύγχρονο ξενοδοχείο, το οποίο να ανταποκρίνεται στις πρακτικές και αισθητικές επιθυμίες ενός σύγχρονου ταξιδιώτη και παράλληλα να τον κάνει να αισθάνεται σαν στο σπίτι του.
Η κύρια πρόκληση του έργου ήταν η αναδιατύπωση της διάταξης του κτιρίου, το οποίο κατασκευάστηκε τη δεκαετία του ‘60 για να στεγάσει οροφο-διαμερίσματα. Η νέα του χρήση ως σύμπλεγμα σουιτών για βραχυχρόνια μίσθωση απαιτούσε μια διαφορετική προσέγγιση από τους αρχιτέκτονες. Γι’ αυτό το λόγο το εσωτερικό απογυμνώθηκε εντελώς και σχεδιάστηκε από την αρχή, ενώ οι όψεις και τα βασικά δομικά στοιχεία του κτιρίου παρέμειναν κατευθύνοντας τις αποφάσεις σχεδιασμού κατά τη φάση της μελέτης.
Οι χώροι του κοινού καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο τμήμα της στάθμης του ισογείου. Εκεί αναπτύσσονται η reception, οι χώροι υποδοχής και καθιστικών, μία δανειστική βιβλιοθήκη, μια μικρή κοινόχρηστη κουζίνα καθώς και ένα τραπέζι συνεδριάσεων. Τα υπόλοιπα τετραγωνικά του ισογείου καλύπτονται από αποθήκες και υπηρεσιακούς χώρους.
Οι τρεις πρώτοι όροφοι είναι τυπικοί. Ο καθένας φιλοξενεί τρεις ίδιους τύπους δωματίων -στούντιο με καθαρό εμβαδό 30 - 40 m2. Η διαρρύθμιση των εσωτερικών χωρών του κάθε στούντιο ακολουθεί τις προδιαγραφές που τέθηκαν εξαρχής από τον ιδιοκτήτη, με διπλά κρεβάτια, υγρούς χώρους, kitchenette, επιφάνεια γραφείου - φαγητού και καναπέ - κρεβάτι. Η διάταξη των δωματίων σχεδιάστηκε ενιαία χωρίς διαχωριστικούς τοίχους, ώστε το φυσικό φως να εισβάλει σε όλους τους επί μέρους χώρους. Ο τέταρτος όροφος αποτελείται από ένα μικρό διαμέρισμα 75 m2 με δύο υπνοδωμάτια, δύο μπάνια, σαλόνι, κουζίνα και τραπεζαρία και ένα μικρό στούντιο 25 m2, που φιλοξενεί μόνο δύο άτομα.
Επιθυμία του πελάτη ήταν να αποφευχθεί η ομοιομορφία των τυπικών δωματίων ξενοδοχείων και κάθε δωμάτιο να έχει το δικό του χαρακτήρα. Γι’ αυτό το λόγο κάθε δωμάτιο διαφοροποιείται ως προς το σχεδιασμό των custom κατασκευών, τα υλικά επένδυσης (πλακάκια και ταπετσαρίες), τα χρώματα των τοίχων καθώς και την επίπλωση.
Στο δώμα φιλοξενούνται οι καθιστικοί χώροι του roof-garden με θέα στην Ακρόπολη, το Ηρώδειο και την πόλη.
Τέλος, το κτίριο καλύφθηκε εξωτερικά για λόγους σκίασης με μια φωτιζόμενη κατασκευή σε σχήμα "Γ" με μεταλλικό σκελετό και σταθερά διάτρητα πετάσματα από PVC βαμμένα λευκά, η οποία λειτουργεί ως επένδυση της μίας όψης του κτιρίου και ως πέργκολα στο δώμα. Το μοτίβο των πετασμάτων μιμείται τα "κλώστρα", τα διακοσμητικά τσιμεντένια τούβλα που χρησιμοποιούνταν τη δεκαετία του ‘60 για αερισμό και φυσικό φωτισμό.
Για τον εσωτερικό σχεδιασμό οι μελετητές άντλησαν έμπνευση από τις τάσεις που επικρατούσαν κατά τη δεκαετία κατασκευής του κτιρίου, καθώς και από την αρχιτεκτονική κληρονομιά της περιοχής του Μακρυγιάννη. Επιλέχθηκαν τα στοιχεία του ξύλου, του μωσαϊκού, του μαρμάρου και των χρωματιστών μικρών πλακιδίων. Η χρωματική παλέτα της δεκαετίας του ‘60, ταπετσαρίες με επαναλαμβανόμενα μοτίβα και στιβαροί, άνετοι καναπέδες με καμπύλες. Χρυσές λεπτομέρειες στα φωτιστικά σώματα και φυτά εσωτερικού χώρου συμπληρώνουν τη διακόσμηση των δωματίων, τα οποία αποπνέουν μία retro αισθητική ανάμεικτη με μια σύγχρονη προσέγγιση.

 

Το Αμερικανικό Κολλέγιο Ανατόλια προχώρησε στην ανακαίνιση και αναβάθμιση των υφιστάμενων αιθουσών διδασκαλίας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, βάσει του συγκεκριμένου υλοποιημένου παραδείγματος. Κύριος στόχος του έργου, κάτι το οποίο επηρέασε τη μελέτη σε όλα τα στάδια της, ήταν ο σχεδιασμός ενός χώρου κατάλληλου για τη φιλοξενία ευέλικτων μεθόδων διδασκαλίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, προδιαγράφηκαν εγκαταστάσεις και εξοπλισμός, που επιτρέπουν τη διεξαγωγή μαθημάτων σε όλες τις πιθανές διατάξεις και με όλα τα πιθανά μέσα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κατασκευή του πίνακα της αίθουσας, ο οποίος καταλαμβάνει μεγάλο μέρος των κατακόρυφων επιφανειών του χώρου και παράλληλα "προσφέρει" πολλές περισσότερες υπηρεσίες από μία απλή συνήθη επιφάνεια γραφής. Αυτή η επιφάνεια αποτελείται από απλή μονή γυψοσανίδα με ειδική τελική διάφανη βαφή. Ένα συρόμενο τμήμα, το οποίο βάφεται με μαγνητική βαφή και κινείται σε ράγα χωνευτή σε πλαίσιο μασίφ ξυλείας, "κρύβει" μια οθόνη αναρτημένη σε μεταλλική βάση με διπλό βραχίονα, ο οποίος της επιτρέπει να περιστρέφεται.
Αρχιτεκτονική μελέτη: Θέμης Χατζηγιαννόπουλος & συνεργάτες αρχιτέκτονες
Φωτογραφίες: Αρχείο Αμερικάνικου Κολλεγίου Ανατόλια

02 M10

Οι συνεργάτες του "Civitas Destinations" ανακοινώνουν την έκδοση του βιβλίου "Sustainable Mobility for Island Destinations" (Βιώσιμη Κινητικότητα για Νησιωτικούς Προορισμούς) από τον εκδοτικό οίκο Springer. Το βιβλίο είναι ανοικτής πρόσβασης, και ως εκ τούτου διατίθεται δωρεάν στο κοινό, στοχεύοντας στην ευρύτερη διάδοση της εμπειρίας, των βέλτιστων πρακτικών και των ερευνητικών αποτελεσμάτων από τις πόλεις-εργαστήρια που συμμετείχαν στο Destinations.
Το "Civitas Destinations", ένα έργο που χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα έρευνας και καινοτομίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής "Ορίζοντας 2020" κατάφερε να δημιουργήσει μια απτή σύνδεση μεταξύ της κινητικότητας και του τουρισμού σε νησιωτικούς προορισμούς. Το έργο αντιμετώπισε τις αυξημένες ανάγκες κινητικότητας που δημιουργούνται από τον τουρισμό και τις σχετικές επιπτώσεις από την εποχική διακύμανση, και τις ενσωμάτωσε στο σχεδιασμό και την εφαρμογή λύσεων κινητικότητας, ενισχύοντας με τον τρόπο αυτό τη βιωσιμότητα, την ελκυστικότητα, την προσβασιμότητα και αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών και υποδομών κινητικότητας τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους επισκέπτες, σε έξι νησιωτικές πόλεις:
Τα ακόλουθα θέματα που αναπτύσσονται σε αυτό το βιβλίο, αναδεικνύουν τις προκλήσεις και ταυτόχρονα το σημαντικό δυναμικό που έχουν τα νησιά στο θέμα της βιώσιμης κινητικότητας, αποτελώντας ιδανικά "εργαστήρια" πιλοτικών εφαρμογών για καινοτόμα συστήματα και πολιτικές.
Επισκόπηση της μεθοδολογίας και των αποτελεσμάτων του "Civitas Destinations", που επιδεικνύει 83 διαφορετικά μέτρα βιώσιμης κινητικότητας σε έξι ευρωπαϊκούς νησιωτικούς προορισμούς Funchal (Μαδέρα-Πορτογαλία), Las Palmas de Gran Canaria (Ισπανία), Elba (Ιταλία), Λεμεσός (Κύπρος), Ρέθυμνο (Κρήτη-Ελλάδα) και Βαλέτα (Μάλτα).
• Αξιολόγηση πολιτικών βιώσιμης αστικής κινητικότητας σε μεσογειακούς τουριστικούς προορισμούς μέσω πολύ-κριτηριακών μοντέλων λήψης αποφάσεων, παρουσιάζοντας ένα πολύτιμο εργαλείο για τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων, ώστε να συμπεριλάβουν τις απόψεις των ενδιαφερομένων φορέων κατά τη διαμόρφωση μελλοντικών πολιτικών.
• Καινοτομία, ψηφιακές λύσεις και η έννοια "Mobility as a Service" (MaaS) σε τουριστικούς νησιωτικούς και αγροτικούς προορισμούς, με επίκεντρο την περίπτωση του Shared Mobility Agency στην Elba και προτάσεις προς τις αρχές και τους φορείς κινητικότητας.
• Συνδημιουργία λύσεων βιώσιμης αστικής κινητικότητας για επισκέπτες και κατοίκους στο νησί της Elba, με έμφαση στα διδάγματα και καλές πρακτικές που αντλούνται.
• Μελέτη των αναγκών και των αντιλήψεων των χρηστών για τις υπηρεσίες διαμοιραζόμενης κινητικότητας στη Μάλτα, αυξάνοντας την κατανόηση σε θέματα αλλαγής συμπεριφοράς για την υποστήριξη καινοτόμων λύσεων κινητικότητας.
• Αξιολόγηση της ποδηλασίας ως εναλλακτικού τρόπου μεταφοράς σε μια εξαρτώμενη από το αυτοκίνητο Μεσογειακή πόλη (Ρέθυμνο-Κρήτη) μέσω της μελέτης της κοινής γνώμης, εντοπίζοντας τους μηχανισμούς που θα καθιστούσαν τη χρήση ποδηλάτου πιο ελκυστική για τις καθημερινές μετακινήσεις.
• Προώθηση της βιώσιμης κινητικότητας σε τουριστικούς προορισμούς μέσω της ανάπτυξης Mobility Centers (Κέντρων Κινητικότητας), περιγράφοντας αναλυτικά την έννοια και τη μεθοδολογία.
• Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής μέσω έξυπνων συστημάτων περιβαλλοντικής παρακολούθησης του αστικού οικοσυστήματος σε νησιωτικές τουριστικές πόλεις, με έμφαση στην εμπειρία από το Ρέθυμνο και τη Μαδέρα.
Την επιμέλεια του βιβλίου έχει ο Καθηγητής Θεοχάρης Τσούτσος, Διευθυντής του Εργαστηρίου Ανανεώσιμων και Βιώσιμων Ενεργειακών Συστημάτων της Σχολής Χημικών Μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος του Πολυτεχνείου Κρήτης.
Το βιβλίο είναι διαθέσιμο διαδικτυακά στη διεύθυνση:
https://link.springer.com/book/10.1007/978-3-030-73715-3.

Λόγω του αρκετά μεγάλου μεγέθους των ιδιωτικών χώρων της κατοικίας στην Κρήτη η μπανιέρα και οι πάγκοι νιπτήρων χωροθετούνται μέσα στον κυρίως χώρο, ώστε να μπορούν να εκμεταλλεύονται τις νότιες θεάσεις.
Φωτογραφίες: Γιάννης Λούκης, Δημήτρης Καλαποδάς

Ο διαθέσιμος υπαίθριος χώρος της κατοικίας στη Λευκωσία αξιοποιείται στο μέγιστο δυνατό βαθμό, καθότι επιτελεί πολλαπλό ρόλο: υπόστεγη βεράντα και αυλή ταυτόχρονα σε συνέχεια με τον εσωτερικό χώρο και το καθιστικό. Με την πυκνή και κατάλληλη φύτευση στο πίσω μέρος της πισίνας εξασφαλίζεται η απαραίτητη ιδιωτικότητα για τους ενοίκους, με τη δημιουργία ενός τύπου "κλειστής αυλής" ή αιθρίου και την παροχή, ταυτόχρονα, σκίασης από τον ανεπιθύμητο δυτικό ήλιο του καλοκαιριού.
Φωτογραφίες: Χάρης Σολωμού

Η εξαρχής γλυπτική χειρονομία της κατοικίας στο Ηράκλειο προκύπτει από την ηλιόλουστη συνθήκη: επιδιώκεται μέσω μιας διπλής καμπυλότητας το κτίριο να καμπυλωθεί, να λυγίσει από τη δύναμη της πορείας του ήλιου από την ανατολή στη δύση. Ο κυρίως όγκος λειτουργεί όχι μόνο ως υποδοχέας των ιδιωτικών χώρων χαλάρωσης, αλλά και ως στέγαστρο, για την ημιυπαίθρια εκτόνωση της κατοικίας και τον κήπο.
Φωτογραφίες: Πέτρος Περάκης

 

Η διάτρηση στο λευκό περίβλημα της κατοικίας στο Ισραήλ επιτρέπει την αναπαραγωγή του φωτός και της σκιάς, δημιουργώντας σε έναν ήρεμο κατά τα άλλα χώρο μια λυρική και αρμονική κίνηση, που φαινομενικά "χορεύει" και αποπνέει ζωή στους σιωπηρούς τοίχους. Ο αρχιτέκτονας έκανε περαιτέρω χρήση αυτού του σχεδίου, χρησιμεύοντας ως διαχωριστικό ανάμεσα στην είσοδο και στην κουζίνα.
Φωτογραφίες: Amit Geron

ΑΕΙΦΟΡΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΕΡΓΑ

Στα τέλη του 20ου αιώνα ξεκίνησαν οι πρώτες προσπάθειες για τον περιορισμό της επίπτωσης των δραστηριοτήτων του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον. Το 1987 η Παγκόσμια Επιτροπή Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης (WECD) διατύπωσε τον ορισμό της αειφόρου ανάπτυξης ως την "ανάπτυξη που ικανοποιεί τις ανάγκες των τωρινών γενεών δίχως να θέτει σε κίνδυνο τις ανάγκες των μελλοντικών γενεών" (WCED 1987). Ένας από τους κύριους παράγοντες υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος είναι η υποβέλτιστη δομή και λειτουργία των κτιριακών εγκαταστάσεων.

 

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε να βελτιώσει την εμπειρία περιήγησης.