Η μελέτη αφορά τη δημιουργία μίας κατοικίας στην Κέα, που σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να εντάσσεται στις γραμμές του τοπίου και ταυτοχρόνως να τηρούνται οι αυστηροί πολεοδομικοί όροι, οι οποίοι καθόρισαν πολλές σχεδιαστικές αποφάσεις.
H είσοδος στο οικόπεδο γίνεται από τη νοτιοδυτική πλευρά. Η σύνθεση αποτελείται από δύο κτιριακούς όγκους, η ανάπτυξη των οποίων γίνεται σε ισόγεια στάθμη με μικρή υψομετρική διαφορά. Πέτρινα συμπαγή τοιχία οριοθετούν τη σύνθεση, ενώ ταυτόχρονα προστατεύουν την κατοικία και τη ζωή σε αυτή, ως ανεμοθραύστες για το βορινό άνεμο. Πλάκες από εμφανές σκυρόδεμα σφηνώνουν στα τοιχία, ενώ τα μεγάλα ενιαία ανοίγματα στη δυτική όψη δημιουργούν μια οπτική σύνδεση του εσωτερικού με το τοπίο. Η θέα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του κτιρίου, ενισχύοντας την άρρηκτη σχέση του αρχιτεκτονήματος με τον τόπο.
Ο πρώτος κτιριακός όγκος, χωροθετημένος ψηλότερα από την υπόλοιπη σύνθεση, στεγάζει τους κοινόχρηστους χώρους της κατοικίας. Η πρόσβαση σε αυτόν αποτελεί και την κεντρική είσοδο στο κτίριο, διασχίζοντας τον υπαίθριο χώρο καθιστικού που αποτελεί και τον βασικό χώρο υπαίθριας εκτόνωσης της κατοικίας. Επιχειρείται η μέγιστη δυνατή εκμετάλλευση των υπαίθριων χώρων της κατοικίας, καθώς και η σύνδεση και ενοποίησή τους σε όλες τις στάθμες που συναντώνται, με σκοπό να λειτουργούν ως εκτόνωση των εσωτερικών χώρων και ως ένας ενιαίος εξωτερικός χώρος.
Για να αποφευχθεί η δημιουργία υπόσκαφου κτίσματος, ακολουθείται η λογική του παραδοσιακού τζιώτικου ̎κουτούντο̎ αφήνοντας στο πίσω μέρος του κτιρίου, στην ανατολική πλευρά του, ένα επίμηκες χωνί φωτισμού. Μέρος του φυσικού βράχου διατηρείται κατά την εκσκαφή, ώστε από τα μεγάλα ανοίγματα των εσωτερικών χώρων να προσφέρεται μια αίσθηση ενότητας με τα φυσικά στοιχεία του οικοπέδου, καθώς και φυσικός φωτισμός και δροσισμός στο εσωτερικό. Κατά τη διάρκεια της ημέρας και με την κίνηση του ήλιου, δημιουργούνται έντονες φωτοσκιάσεις πάνω στον άγρια λαξευμένο βράχο, αποκαλύπτοντας τη σκηνογραφική διάθεση κατά το σχεδιασμό αυτού του χώρου, γεγονός που εντείνεται κατά τη διάρκεια της νύχτας με τον τεχνητό φωτισμό που επιλέχθηκε και τοποθετήθηκε στοχευμένα.

Εναρκτήρια ιδέα του σχεδιασμού ήταν πρωτίστως η αισθητική αναβάθμιση της κατοικίας και ταυτόχρονα η λειτουργική επαναξιοποίηση του χώρου στις νέες απαιτήσεις των χρηστών. Πρόκειται για ισόγεια κατοικία, με υπόγειο, συνολικής επιφάνειας 186 m2, στα νότια προάστια της Αθήνας, το Ελληνικό, μέσα σε συγκρότημα τεσσάρων blocks πολυκατοικιών, έτους κατασκευής 2004. Η ιδιαιτερότητα των νέων χρηστών του χώρου οδήγησε σε συγκεκριμένες αρχιτεκτονικές λύσεις αναφορικά με τη διάταξη της κάτοψης, καθώς εκείνη αρχικώς διαμορφωνόταν με 3 υπνοδωμάτια και με κενό στο δάπεδο που συνέδεε τον ισόγειο χώρο της κατοικίας με τον υπόγειο. Η κατοικία ήταν αρχικά ατελείωτη και έγινε πλήρης επανασχεδιασμός, διατηρώντας, ως επί των πλείστον, τις θέσεις των υδραυλικών εγκαταστάσεων με μικρομεταβολές.
Ο νέος κάτοικος του ακινήτου, ερχόμενος μόνιμα να εγκατασταθεί στη γενέτειρα χώρα του, από τις ΗΠΑ, μαζί με το συνεργάτη του, είχε στις αποσκευές του, εκτός από προσωπικά αντικείμενα, και ένα ολόκληρο private theater, καθώς πρόκειται για τον "father of home theater" όπως αποκαλούν τα περιοδικά της Νέας Υόρκης το σχεδιαστή και σκηνοθέτη Theo Kalomirakis, το οποίο έπρεπε να επανεγκαταστήσει τώρα στη νέα κατοικία.
Αποφασίστηκε αρχικά η τρύπα του ισογείου να κλειστεί και έτσι διαμορφώθηκαν 2 ανεξάρτητοι λειτουργικά χώροι, ένας ισόγειος, που θα φιλοξενούσε την κύρια κατοικία και ένας υπόγειος ο οποίος θα φιλοξενούσε κινηματογράφο και ξενώνα. Στο ισόγειο τα υπνοδωμάτια έγιναν δύο, καθώς δεν υπήρξε ανάγκη για τρίτο, και ενοποιήθηκαν τόσο αισθητικά όσο και λειτουργικά η κουζίνα με τη νέα τραπεζαρία και το καθιστικό. Τα δυο λουτρά αρχικώς μεγάλωσαν σε διαστάσεις και δημιουργήθηκε ταυτόχρονα μια κατασκευή για τη φιλοξενία πλυντηρίου/στεγνωτηρίου η οποία εξωτερικά παραμένει κρυφή. Κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού λήφθηκαν υπόψη τα έπιπλα των νέων χρηστών που μεταφέρθηκαν από το εξωτερικό καθώς και το πιάνο με ουρά που τοποθετήθηκε δίπλα στο ήδη υπάρχον τζάκι του σπιτιού, στην είσοδο της κατοικίας.
Η τεράστια συλλογή ταινιών του Θεόδωρου Καλομοιράκη οδήγησε στην ανάγκη για το σχεδιασμού αρκετών χώρων αποθήκευσης, φανερών ή κρυφών, καθώς και στο σχεδιασμό
-κεντρικό θέμα του ισογείου- της τρίπλευρης βιβλιοθήκης-ραφιέρας με κύριο χαρακτηριστικό της, τις εμφατικά ανάγλυφες κατακόρυφες γραμμές. Στόχος ήταν να μη γίνει εμφανής από τον κάτοικο και τον επισκέπτη η ογκώδης κολώνα του κτιρίου που καλύπτει η ξύλινη κατασκευή, η οποία φέρει εκτός από ράφια και γυάλινα πορτάκια, κατακόρυφο κρυφό φωτισμό.
Η κατοικία από όλα τα υπόλοιπα διαμερίσματα του block, διατηρεί αποκλειστική χρήση σε δικό της κήπο συνολικής έκτασης 470 m2. Για το λόγο αυτό, μέρος του κήπου, εφόσον αναβαθμίστηκε αισθητικά και φυτοτεχνικά, αξιοποιήθηκε λειτουργικά με τη δημιουργία δεύτερου κινηματογράφου ανοιχτού (open air cinema) ώστε να φιλοξενεί κόσμο κατά τους θερινούς μήνες.
Ο εσωτερικός κινηματογράφος του υπογείου είναι μόλις 26 m2 με 6 θέσεις διατεταγμένες ανά τρεις σε δύο σειρές. Συνολικά το εμβαδόν του υπογείου είναι 64 m2 . Ο κινηματογράφος σχεδιάστηκε εξαρχής με ξύλινο σκελετό και τοίχους πλήρωσης από κόντρα πλακέ, όμοια με τον τρόπο που κατασκευάζονται οι κινηματογράφοι στις ΗΠΑ. Όλα τα μηχανήματα που ήρθαν από το εξωτερικό είναι πλήρως ενσωματωμένα στο σώμα του νέου τοίχου του κινηματογράφου και πρόκληση για το σχεδιασμό υπήρξε η απαίτηση όλα όσα έρθουν από το εξωτερικό, να συνταιριάσουν αρμονικά με το νέο σχεδιασμό που έγινε στην Ελλάδα. Στο υπόγειο, εκτός από το κεντρικό θέμα του που είναι ο κινηματογράφος, υπάρχει επίσης wc και δυνατότητα φιλοξενίας ενός ζευγαριού. Το χρώμα που κυριαρχεί είναι το γκρι, ενώ μέσα στον κινηματογράφο, εκτός από την κόκκινη κουρτίνα του προσκηνίου και τις δερμάτινες κόκκινες καρέκλες, ο χρωματισμός προέρχεται κυρίως από τα φώτα οροφής και τα led των τοίχων που αλλάζουν εναλλάξ χρωματισμούς με διάφορες "σκηνές" φωταγώγησης.

Το αρχιτεκτονικό γραφείο gnb-architects ιδρύθηκε το 2009 από τους αρχιτέκτονες Ανδρέα Γιοβάνο, Νίκο Παούρη και Σπύρο Μπούκα, με έδρα την Αθήνα και γραφεία στη Μύκονο και στην Κέα.
Η λειτουργία του γραφείου βασίζεται στις αρχές του αλληλοσεβασμού, της συνέπειας και της ελευθερίας της έκφρασης. Οι αρχές σχεδιασμού που εμφορούν την αρχιτεκτονική του ταυτότητα, είναι η σύγχρονη μεταγραφή της παραδοσιακής, κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής και η σύγχρονη πολυτέλεια, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την ποιότητα των εμπειριών και των συναισθημάτων, με την αποθέωση των θεμελιωδών στοιχείων των Κυκλάδων. Άλλωστε ο Ανδρέας Γιοβάνος είναι μέλος του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής Τήνου ενώ ο Νίκος Παούρης είναι μέλος του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής Σύρου.
Πρωταρχικό μας μέλημα είναι η εις βάθος μελέτη των ποιοτήτων κάθε έργου που ορίζουν και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Διαφορετικές υλικότητες, το τοπίο της υπαίθρου ή το αστικό περιβάλλον, η παραδοσιακή και η σύγχρονη αρχιτεκτονική είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν τον καμβά της ενδελεχούς αναζήτησης και επιτόπιας έρευνάς μας. Μέσα από τον χειρισμό των παραπάνω στοιχείων, εστιάζουμε ιδιαίτερα στο ζήτημα της αρχιτεκτονικής ένταξης. Φτιάχνουμε αρχιτεκτονικά αφηγήματα με σκοπό τη δημιουργία μοναδικών χωρικών εμπειριών, με τη μέγιστη ποιότητα, μέσω μιας δυναμικής αρχιτεκτονικής. Σχεδιάζουμε εξειδικευμένες λύσεις, σε μία διάθεση συγκερασμού στοιχείων της τοπικής παράδοσης, της φύσης και των σύγχρονων αναγκών.

Στο κτίριο γραφείων της Prodea η ανάγκη για κλειστά γραφεία καλύπτεται με ειδικά ηχομονωτικά υαλοπετάσματα, καμπύλα ή επίπεδα, που φέρουν τις εσωτερικές θύρες. Με αυτόν τον τρόπο οριοθετούνται μικρότεροι χώροι συνάντησης, που προσφέρουν ιδιωτικότητα και φυσικό φωτισμό.
Φωτογραφίες: Γιώργης Γερόλυμπος

Στο αστικό διαμέρισμα στην πλατεία Αριστοτέλους, η κεντρική ιδέα στοιχειοθετήθηκε σε τρεις άξονες καθοδηγούμενη από το φωτισμό, τις προτεινόμενες χρήσεις και τις προκύπτουσες μορφές των αντικειμένων. Ένα κεκλιμένο διάφανο πρίσμα έχει αντικαταστήσει την κάθετη προυπάρχουσα τοιχοποιία του φωταγωγού ως ένα κενό ανάμεσα στις πλάκες του κτιρίου καταλήγοντας στην οροφή του.
Φωτογραφίες: Studiovd.gr / N. Vavdinoudis - Ch. Dimitriou

Το κτίριο του κέντρου εκπαίδευσης STEM του κολλεγίου Ανατόλια αρθρώνεται από δύο καθαρά γεωμετρικά πρίσματα, ένα παραλληλεπίπεδο και έναν κύβο, που αλληλοτέμνονται, διατηρώντας μια εντατική σχέση μεταξύ τους. Ο κεκλιμένος κύβος φιλοξενεί διάφορες δραστηριότητες του STEM σε έναν ανοικτό ευέλικτο χώρο δημιουργικής εργασίας, που διακόπτεται από μια γραμμική σκάλα, η οποία οδηγεί στον εσωτερικό εξώστη, όπου χωροθετούνται τα γραφεία του STEM.
Φωτογραφίες: Studiovd.gr / N. Vavdinoudis - Ch. Dimitriou

Στο κλιμακοστάσιο του κεντρικού lobby στο ξενοδοχείο Ikos Aria ο κατακόρυφος κήπος ενισχύει την αρμονική σχέση εξωτερικού – εσωτερικού, φέρνοντας τους επισκέπτες σε άμεση επαφή με το τοπίο σε ένα ιδανικό σκηνικό απόλυτης χαλάρωσης στη φύση.
Φωτογραφίες: Νίκος Δανιηλίδης

 

Στο lobby του κεντρικού κτιρίου του ξενοδοχειακού συγκροτήματος Ikos Aria τα διάτρητα πετάσματα στα ανοίγματα οροφής δημιουργούν ενδιαφέρουσες φωτοσκιάσεις στο χώρο.
Φωτογραφίες: Νίκος Δανιηλίδης

Ο Carvey Ehren Maigue, φοιτητής ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Mapua στις Φιλιππίνες, σχεδίασε έναν νέο τύπο ημιδιαφανούς ηλιακού πετάσματος, το οποίο συνδυάζει οργανικά φωταυγή σωματίδια και ηλιακή μεμβράνη για να δημιουργήσει ηλιακούς συλλέκτες, που παράγουν ενέργεια ακόμη και όταν ο ήλιος δεν λάμπει.
Τα τελευταία χρόνια, οι ηλιακοί συλλέκτες γίνονται φθηνότεροι και αποδοτικότεροι. Ωστόσο, ένα σημαντικό μειονέκτημα είναι ότι αυτά τα πετάσματα δεν παράγουν ενέργεια όταν ο καιρός είναι νεφελώδης.

Με την ονομασία ̎AuREUS ̎ η εφεύρεση του Maigue εμπνεύστηκε από τo Bόρειο και Νότιο Σέλας, στα οποία σωματίδια υψηλής ενέργειας απορροφούνται από φωταυγή σωματίδια που τα εκπέμπουν ως ορατό φως. Παρόμοια φωταυγή σωματίδια μπορούν να προέρχονται από ορισμένα φρούτα και λαχανικά. Όταν αιωρούνται σε υπόστρωμα ρητίνης, τα σωματίδια απορροφούν το υπεριώδες φως και εκπέμπουν εκ νέου ορατό φως κατά μήκος των άκρων, λόγω εσωτερικής ανάκλασης. Τα φωτοβολταϊκά κύτταρα (PV) τοποθετούνται κατά μήκος των άκρων της συσκευής για να απορροφήσουν το ορατό φως, το οποίο στη συνέχεια μετατρέπεται σε ηλεκτρική ενέργεια. Αυτό σημαίνει επίσης ότι τα πετάσματα λειτουργούν χωρίς άμεσο ηλιακό φως, καθώς μπορούν να παράγουν ενέργεια από το υπεριώδες φως που διασκορπίζεται στα σύννεφα.
Τα φωταυγή σωματίδια προέρχονται από φρούτα και λαχανικά, που διαφορετικά θα απορρίπτονταν, καταπολεμώντας έτσι τα απόβλητα τροφίμων κατά τη διαδικασία. Επί του παρόντος, το 80% των χρωμάτων προέρχονται από φρούτα και λαχανικά και όχι χημικά. Τα πετάσματα μπορούν να κατασκευαστούν σε 5 χρώματα: κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο και μπλε, αν και δεν έχει δημιουργηθεί ακόμη μια σταθερή μπλε βαφή.


Το προϊόν κέρδισε το βραβείο ̎ James Dyson Sustainability ̎ το 2020.

Με τον "προγραμματισμό" της ζήτησης για υγειονομική περίθαλψη λόγω πανδημίας, η ισοπέδωση της καμπύλης έχει σώσει ζωές.
Οι υποδομές αποτυγχάνουν όταν η ζήτηση υπερβαίνει τη μέγιστη χωρητικότητα. Αντιστοίχως, οι αστικές υποδομές υποφέρουν σε ώρες κυκλοφοριακής αιχμής. Οι πρωινές μετακινήσεις και οι επιστροφές κατακλύζουν αυτοκινητόδρομους. Η διεύρυνση των υποδομών, οι οποίες δεν θα αξιοποιούνται στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, προϋποθέτει μεγάλες δαπάνες. Αντιθέτως, με τη μείωση των ωρών αιχμής οι πόλεις μπορούν να γίνουν πιο βιώσιμες.
Ο COVID-19 απέδειξε ότι μπορούμε να αποφασίσουμε πώς λειτουργούν οι πόλεις μας, φέρνοντας αλλαγές στα πρότυπα εργασίας, οι οποίες ήταν αδιανόητες πριν από ένα μόλις χρόνο. Σήμερα οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούν τα γραφεία σε διαφορετικές ώρες προς αποφυγή συνωστισμού, μειώνοντας όχι μόνο τον κίνδυνο μετάδοσης του ιού, αλλά διευρύνοντας τις ώρες κυκλοφορίας. Υιοθετώντας αυτή τη στρατηγική η κυκλοφοριακή συμφόρηση μπορεί να ανήκει στο παρελθόν.
Όμως, η πολιτεία πρέπει να παρέχει κίνητρα. Σ’ αυτό μπορούν να βοηθήσουν οι ψηφιακές πλατφόρμες. Για παράδειγμα στη Σιγκαπούρη, οι οδηγοί πληρώνουν αυτόματα διόδια ανάλογα με τον όγκο κυκλοφορίας. Αυτό το μοντέλο, γνωστό ως ηλεκτρονική τιμολόγηση των δρόμων, έχει μειώσει τις ώρες αιχμής παρά τη συνολική αύξηση του αριθμού των αυτοκινήτων. Καθώς το Διαδίκτυο των Πραγμάτων εξελίσσεται αυτό το μοντέλο μπορεί να βελτιωθεί περαιτέρω με τη χρήση ψηφιακής ανίχνευσης.
Οι καινοτομίες πρέπει επίσης να εξυπηρετούν το συλλογικό καλό. Τα τέλη συμφόρησης ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να αλλάξουν τις συνήθειές τους, αλλά πολλοί δεν μπορούν πάντα να ανταπεξέλθουν. Έτσι, θα μπορούσαν να δοθούν εκπτώσεις βάσει αναπηρίας, επαγγέλματος ή οικονομικής κατάστασης. Τα έσοδα θα μπορούσαν να συμβάλουν στη μείωση των τιμών των μέσων μαζικής μεταφοράς και στην αντικατάσταση αυτοκινήτων χωρίς ορυκτά καύσιμα.
Η εξομάλυνση της καμπύλης ήταν μια οδυνηρή απάντηση σε μια κρίση, αλλά στις πόλεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λύση σε μια παράλογη ταλαιπωρία της σύγχρονης ζωής.

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε να βελτιώσει την εμπειρία περιήγησης.