Ιατρείο για παιδιά: αποδοχή και οικειότητα

Οι ιατρικές επισκέψεις δεν συνοδεύονται συνήθως από ευχάριστες εικόνες... Οι συνειρμοί που έπονται της ανάγκης ενός γιατρού κάθε άλλο παρά βοηθούν στη χαλάρωση και στην αποδοχή αυτής της κατάστασης.
Κάπου εδώ αρχίζουμε να μιλάμε για την αισθητική ενός χώρου και την ατμόσφαιρα που ο αρχιτέκτονας μπορεί να εμφυσήσει σε αυτόν ανατρέποντας τα δεδομένα και ισχυροποιώντας την συμβολή του γιατρού στο πρόβλημα του ασθενούς, πριν ακόμα ξεκινήσει η θεραπεία! Όταν οι ασθενείς είναι μικρά παιδιά τότε η οδός είναι το χιούμορ και η οικειότητα.
Το συγκεκριμένο ιατρείο αφορά σε ιατρείο παιδοψυχιάτρου, όπου ως επιπλέον προαπαιτούμενα θέτονται η έκφραση και η ψυχική αμεσότητα για μια επιτυχημένη θεραπεία.
Εξ’ αρχής τέθηκαν οι στόχοι ξεκάθαρα:
• Ο χώρος θα έπρεπε να αντικατοπτρίζει το καλό γούστο της γιατρού.
• Θα έπρεπε να είναι οικείος αλλά περιοριστικός, θέτοντας όρια χωρίς να εκπέμπει τον αποστειρωμένο κώδικα των ιατρείων.
• Θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί σωστά το φυσικό φως για λόγους οικονομίας.
Τροχοπέδη σ’ αυτήν την προσπάθεια ήταν η γεωμετρία και το μέγεθος του χώρου σε συνδυασμό με τη θέση της εισόδου, που υπαγόρευε ένα γραμμικό χώρο αναμονής.
Η επαφή του ασθενούς με το ιατρείο, ήδη από την αίθουσα αναμονής, λειτουργεί κατευναστικά και λυτρωτικά, απενοχοποιώντας την επίσκεψη και δίνοντας αφορμές για χιούμορ ή προβληματισμό μέσα από τα αστεία πορτραίτα των σκύλων και την σύνθεση φωτογραφιών με θέμα τα παιδιά.
Τα έπιπλα σχεδιάστηκαν εξ’ αρχής και κατά αποκλειστικότητα για το χώρο, επιλέγοντας υλικά φυσικά και προσεγμένους συνδυασμούς χρωμάτων εντείνοντας τη γαλήνη και την ασφάλεια.
Oι δυσκολίες που αντιμετωπίστηκαν ήταν οι εξής:
• Η ενοχή της επίσκεψης από παιδιά και γονείς.
• Η κλίμακα του χώρου.
• Η γεωμετρία του χώρου.
• H ασφάλεια στον αντίποδα της οικειότητας.
Σημαντική στιγμή: Η αυθόρμητα αντίδραση του μικρότερου ασθενούς (μόλις 4 ετών) προς την ιατρό, μπροστά στο κολάζ από παιδικές φωτογραφίες που συνδέσαμε, αντικρίζοντας το για πρώτη φορά: "Αυτό, το είχα ανάγκη… Ευχαριστώ!!!"