Αποκατάσταση και επέκταση Καρραδείου Σχολής στην Χίο: Μνήμη και μάθηση
Apostolopoulos Tasoulis, Βασιλική Παπαργύρη
Το έργο απέσπασε το Πρώτο Βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο Αιγαίου για την επέκταση των εκπαιδευτικών του υποδομών.
Ένα νέο συγκρότημα αρθρώνεται γύρω από το ιστορικό νεοκλασικό κτίριο της Καρραδείου Σχολής, συγκροτώντας ένα σύγχρονο ακαδημαϊκό σύμπλεγμα που σέβεται και ταυτόχρονα αναδεικνύει τον χαρακτήρα της ιστορικής κατασκευής.
Η νέα προσθήκη συμπληρώνει το υφιστάμενο κτίριο τόσο λειτουργικά όσο και μορφολογικά, καταλαμβάνοντας ένα περιορισμένο τμήμα της πίσω αυλής. Παράλληλα, εισάγει μια πορώδη σύνθεση εσωτερικών και υπαίθριων χώρων, οργανωμένων γύρω από ένα δημόσιο αίθριο.
Το νέο κτίριο συγκροτείται από διακριτούς όγκους, ώστε η κλίμακά τους να εναρμονίζεται με εκείνη του ιστορικού κτιρίου, ενώ ταυτόχρονα να ανταποκρίνεται στις διαφοροποιημένες συνθήκες που διαμορφώνονται κατά μήκος των ετερόκλιτων ορίων του οικοπέδου.
Οι κύριες δημόσιες λειτουργίες οργανώνονται γύρω από έναν πολυλειτουργικό χώρο υποδοχής, ο οποίος παραμένει συνδεδεμένος τόσο με το κεντρικό αίθριο όσο και με το διατηρητέο κτίριο. Ένα νέο αμφιθέατρο αναπτύσσεται στο ίδιο επίπεδο, ενώ στους ανώτερους ορόφους χωροθετούνται η φοιτητική λέσχη σίτισης και τα γραφεία του διδακτικού προσωπικού.
Το ιστορικό κέλυφος αποκαθίσταται με προσοχή, ενώ μεταγενέστερες προσθήκες που αλλοίωναν την αρχική του μορφή καθαιρούνται. Ήπιες και αναστρέψιμες επεμβάσεις ενισχύουν την προσβασιμότητα και τη λειτουργικότητά του, προκειμένου να στεγάσει χώρους για τους φοιτητές του νησιού και το διοικητικό προσωπικό του πανεπιστημίου. Στοιχεία της ιστορικής ταυτότητας του κτιρίου —όπως η δεξαμενή και το πηγάδι στην αυλή, καθώς και τα ώριμα δέντρα του υφιστάμενου κήπου— διατηρούνται και ενσωματώνονται οργανικά στο νέο συγκρότημα.
Η νέα κατασκευή διαμορφώνεται από σκυρόδεμα με χρωματικά πρόσμικτα, οι αποχρώσεις των οποίων παραπέμπουν στον κόκκινο πορώδη πωρόλιθο του νησιού, τη θυμιανούσικη πέτρα. Αποτελεί μια σύγχρονη ερμηνεία των παραδοσιακών λιθοδομών που ιστορικά περιέκλειαν τις ιδιοκτησίες της Χίου, εγκαθιδρύοντας έναν ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
