CASINA del mare: Αποκατάσταση διατηρητέου κτιρίου στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου

Το ανακαινισμένο σπίτι μιας αρχιτεκτόνισσας στο Ρέθυμνο της Κρήτης καταφέρνει να συνδυάσει το ιστορικό παρελθόν με τη σύγχρονη διαβίωση και την ενετική αριστοκρατία με τη μοντέρνα άνεση.

Ποια στρατηγική είναι αναγκαία σε μια αποκατάσταση;

Πώς να φτιάξεις ένα σπίτι χωρίς να είναι φορτωμένο με στοιχεία που κουράζουν τις αισθήσεις, ώστε να είσαι ευτυχισμένος;

Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα τίθενται κάθε φορά που αναλαμβάνουμε το εύκολο θεωρητικά, αλλά πολυσύνθετο αυτό εγχείρημα.

Γεννημένη σε αυτή την πόλη και έχοντας μαθητεύσει σε αποκαταστάσεις κτιρίων στη βόρεια Ιταλία, ήταν ακόμα πιο δύσκολο να συνδυάσει το παρελθόν με το παρόν, καθότι έκαστο κτίριο συνδέεται με το περιβάλλον του. Ο χώρος γίνεται προέκταση του εαυτού μας, επειδή αντανακλά τις σκέψεις και τα ενδιαφέροντά μας.

Το κτίριο αποτέλεσε ενετική κατοικία, αλλά στην πορεία των αιώνων άλλαξε σε μεγάλο μέρος του, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, διατηρώντας βασικά στοιχεία κάθε περιόδου κατοίκησης.

Πρόκειται για στενομέτωπο κτίσμα σε δύο στάθμες. Ακολουθεί τη συμμετρική όψη των επιβλητικών palazzo της Βενετίας – σε σμίκρυνση, φυσικά – και των φωτεινών παραθύρων. Η Οθωμανική περίοδος πρόσθεσε ένα σαχνισί στην εσωτερική βεράντα του ορόφου, ενώ, στο τέλος του 19ου αιώνα, η νεοκλασική οικοδομική φάση διασώζει τις εσωτερικές ψηλόκορμες πόρτες.

«Μετά από διετή αναζήτηση στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου, βρήκα αυτό το υπέροχο σπίτι, το οποίο βρίσκεται ουσιαστικά στο άκρο του ιστορικού πολεοδομικού ιστού, αλλά και μία ανάσα από τη θάλασσα, με θέαση στα Λευκά Όρη και τον ορίζοντα των Χανίων».

Το κτίριο, με εξαίρεση τον φέροντα λίθινο οργανισμό που ήταν σε άριστη κατάσταση, είχε καταρρεύσει ουσιαστικά. Ήταν μπαζωμένο τμήμα της όψης του ισογείου, το οποίο διέθετε ξύλινο πατάρι, με μόνο δύο παράθυρα. Τα ξύλινα δάπεδα του ορόφου είχαν καθαιρεθεί σε μεγάλο μέρος, όπως επίσης και η τετράρριχτη στέγη.

Για την υλοποίηση του έργου καθαιρέθηκαν τα πάντα, με εξαίρεση τον φέροντα οργανισμό. Η χρωματική παλέτα της όψης που ακολουθήθηκε ήταν βασισμένη στο παρελθόν: το βαθύ ροζ της Βενετοκρατίας με τα λευκά κουφώματα της νεοκλασικής περιόδου.

Στο ισόγειο, διανοίχθηκε το τόξο της εισόδου και, εξαιτίας της έλλειψης φωτισμού, δημιουργήθηκε φεγγίτης, όπου εισέρχεται ο απαραίτητος φωτισμός από τη βεράντα του ορόφου και ο οποίος χρησιμοποιείται πλέον ως τραπέζι του υπαίθριου καθιστικού. Στον όροφο σχηματίστηκαν δύο πατάρια, κατ’ αντιστοιχία του ισογείου, με χρήση υπνοδωματίων.

Η χρωματική παλέτα εσωτερικά είναι ουδέτερη, στο λευκό του πάγου, ενώ στα υφάσματα επιλέχθηκαν η γήινη παλέτα στο ισόγειο, όντας δίπλα στο μικρό πάρκο, και αυτή του μπλε στον όροφο, συνδέοντάς τον με τη θάλασσα.

Η κεντρική είσοδος του ισογείου, μέσω ενός βοτσαλωτού – με βότσαλα από την παραλία της πόλης – στο δάπεδο, το οποίο λειτουργεί ως μετάβαση στο εσωτερικό, σε εισάγει μέσω διαδρόμου σε ανεξάρτητο διαμέρισμα. Η σκάλα για τον όροφο, από σκυρόδεμα πλέον, αλλά με επίστρωση πατητής τσιμεντοκονίας, αποτελεί ένα γλυπτό που κυριαρχεί σε αυτόν τον χώρο.

Στον όροφο, εκτός από την κουζίνα, υπάρχουν δύο υπνοδωμάτια με λουτρά en-suite και η εκτόνωση γίνεται στη μικρή βεράντα. Η θέαση στη θάλασσα, η σύνδεση του εσωτερικού με τον εξωτερικό χώρο και ο επιπλέον φωτισμός αποτέλεσαν και τον λόγο για τον οποίο δεν προστέθηκαν εξώφυλλα.

Τα δάπεδα καλύφθηκαν με πλακάκι πατητής, στο χρώμα της φυσικής πέτρας, ενώ οι ποδιές των κουφωμάτων με αντίστοιχες τεχνικές της σύγχρονης εποχής. Τα έπιπλα έγιναν όλα sur mesure, σχεδιάστηκαν από την ιδιοκτήτρια, και οι κουζίνες ακολούθησαν το νεοκλασικό ύφος, ενώ τα υπόλοιπα σε μίνιμαλ στυλ.

Στους τοίχους, αντί για πίνακες, δημιουργήθηκαν arazzi/ταπισερί, με χρώματα που να συνδέονται έστω και λίγο με τα έτερα υφάσματα.

Τα φωτιστικά, από ceramic Murano glass, μας ανάγουν σε παλαιότερες εποχές.

Εισερχόμενος σε κάθε χώρο, η αίσθηση της ισορροπίας και της ηρεμίας σε προτρέπει να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο.

Γιατί τελικά, για όλους μας, ισχύει η Αρχιτεκτονική της Ευτυχίας.