Προβλήματα εμφάνισης υγρασίας εδάφους στα υπόγεια τοιχώματα

Τα υπόγεια τοιχώματα μπορούν να προσβληθούν από την υγρασία, που ανέρχεται λόγω τριχοειδών αγγείων σε ζώνη υψηλότερη της στάθμης του εδάφους, από επιφανειακά νερά, νερά σε μικρό βάθος ή λόγω του υψηλού υδροφόρου ορίζοντα. Ο βαθμός προσβολής τους εξαρτάται από τις φυσικές ιδιότητες των υλικών των τοιχωμάτων (πορώδες, υδροαπορροφητικότητα, υδρατμοδιαπερατότητα, τριχοειδή αγωγιμότητα), τον τρόπο σύνδεσής τους και τα τυχόν μέτρα στεγανοποίησης. Η έκταση και η ένταση προσβολής των τοιχωμάτων εξαρτάται επίσης από το είδος του εδαφικού υλικού, που τα περιβάλλει, όπως και την κλίση του εδάφους. Για την επιλογή των μεθόδων αποστράγγισης θα πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη το είδος του εδαφικού υλικού. Έτσι, τα χονδρόκοκκα εδάφη (αμμώδη, βραχώδη, με χαλίκια) διαθέτουν πολύ καλή αποστραγγιστική ικανότητα σε αντίθεση με τα λεπτόκοκκα (ιλυώδη και αργιλώδη), τα οποία εμποδίζουν την αποστράγγιση ή είναι πρακτικά αδιαπέραστα).
H προστασία των τοιχωμάτων υπόγειων χώρων σε προληπτική βάση μπορεί να στηρίζεται στη διαμόρφωση μιας αδιαπέραστης από το νερό επιφάνειας στην επιφάνεια επαφής με επιφανειακές επαλείψεις, συνήθως από υλικά ασφαλτικής βάσης, με μεμβράνες, με στεγανοποιητικά κονιάματα και τη χρήση υδατοστεγανού σκυροδέματος. Οι παραπάνω μέθοδοι χρησιμοποιούνται συχνά σε νέες κατασκευές, ενώ επικουρικό ρόλο, που περιορίζει την επίδραση του νερού, παίζει και η μέθοδος περιμετρικής αποστράγγισης. Αντιθέτως, σε μία υφιστάμενη κατασκευή, που έχει προσβληθεί από υγρασία, η μεθοδολογία προστασίας στηρίζεται στη διακοπή της επαφής των τοιχωμάτων με το έδαφος. Έτσι, όταν μεσολαβεί κάποιο στρώμα αέρα, ευνοείται η ταχύτητα εξάτμισης, όπως στη διαμόρφωση περιμετρικών τάφρων αερισμού. Στην περίπτωση ήδη προσβεβλημένων επιφανειών από υγρασία, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και άλλες μέθοδοι, οι οποίες αποτρέπουν τη μεταφορά της υγρασίας στο εσωτερικό των χώρων π.χ. αντίτοιχος, κούφιο δάπεδο), ενώ άλλες βασίζονται στην αποτροπή μεταφοράς της υγρασίας σε ανώτερα στρώματα (υδατοφραγμός) ή της παρεμπόδισης της πορείας της εντός των δομικών στοιχείων με ηλεκτροφυσικές μεθόδους (ηλεκτρώσμωση).