ΣΤΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΦΕΡΟΥΣΑΣ ΤΟΙΧΟΠΟΙΙΑΣ

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ, ΟΠΩΣ ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΑΝ ΣΕ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟ ΚΤΙΡΙΟ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ.

Ιστορικά, οι πρώτες ενδείξεις χρήσης υδαρούς κονιάματος για την πλήρωση των ρωγμών τοιχοποιίας εντοπίζονται σε πολλά ρωμαϊκά μνημεία. Στη σύγχρονη εποχή, στις αρχές του 19ου αιώνα, Γάλλοι μηχανικοί χρησιμοποίησαν ενέματα για τη στερέωση λιθοδομών γεφυρών (γέφυρα της Tours) και λιμενικών έργων (λιμάνι της Dieppe). Το 1888 εφευρέθηκε η πρώτη μηχανή εισαγωγής ενεμάτων υπό πίεση από το Βρετανό μηχανικό James Greathead, γεγονός που διεύρυνε τη χρήση της μεθόδου για πρώτη φορά σε υφιστάμενες λιθοδομές παλαιών μνημείων. Μετά το 1960 η χρήση ενεμάτων, που εκείνη την εποχή αποτελούνταν κυρίως από τσιμέντο και νερό, καθιερώθηκε ως μια ευρέως διαδεδομένη τεχνική στατικής ενίσχυσης κτιρίων. Από τη δεκαετία του 1980 και μετά σημειώθηκε εκτεταμένη χρήση τσιμεντενεμάτων και στην Ελλάδα.