Introvert Sky: Η εστία ως κέντρο μιας σύγχρονης κατοικίας

Μια ισόγεια κατοικία, η οποία αποτελείται από μια παλαιότερη κατασκευή με πλίνθινη τοιχοποιία και μια κατασκευή της δεκαετίας του 1970 από οπλισμένο σκυρόδεμα, ενώνονται λειτουργικά σε ένα ενιαίο σύνολο εδώ και περίπου 60 χρόνια. Το οικόπεδο στο οποίο βρίσκονται τα δύο κτίσματα διαθέτει ελάχιστο πρόσωπο στην οδό, με συνέπεια να μην είναι άρτιο. Ως αποτέλεσμα, οι παρεμβάσεις περιορίζονται ως προς την κλίμακά τους. Έτσι, μοναδική λύση αποτέλεσε η διατήρηση των δύο παλαιότερων κτισμάτων, παρότι δεν διαθέτουν αξιόλογο χαρακτήρα. Κατασκευάστηκαν με εμπειρικό σχεδιασμό και τη λογική της προσθήκης κατ’ επέκταση, για την κάλυψη άμεσων αναγκών.

Οι δύο κατασκευές αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο, έχοντας, ωστόσο, μια μη ορθοκανονική γεωμετρία, η οποία ακολουθεί αυτή του περίκλειστου οικοπέδου στο οποίο βρίσκονται. Η εσωστρεφής διάταξη και το περιορισμένο ανάπτυγμα της πρόσοψης δεν επιτρέπουν εκτεταμένα ανοίγματα, με συνέπεια οι χώροι να στερούνται φυσικού φωτισμού στο μεγαλύτερο τμήμα του κτιρίου.

Για την επέκταση του φυσικού φωτισμού και του αερισμού αξιοποιήθηκαν και επεκτάθηκαν οι υφιστάμενοι φωταγωγοί οροφής, οι οποίοι αποτέλεσαν βασικό κριτήριο στην αναδιάταξη των χώρων εντός της κατοικίας. Το εσωτερικό ανανεώθηκε με ένα ρετρό λεξιλόγιο υλικότητας, χωρίς να απασχολεί η τυποποιημένη χρήση των υλικών, κάνοντάς τα να διαπερνούν τους χώρους κατοίκησης.

Ταυτόχρονα, ο λειτουργικός επαναπροσδιορισμός των χώρων επηρεάστηκε από την τοποθέτηση, στο κέντρο της κατοικίας, του προτύπου της αρχετυπικής εστίας, τόσο με την έννοια που είχε στην αρχαιότητα, δηλαδή της φωτιάς για τη θέρμανση και το μαγείρεμα, όσο και της εστίασης, του φιλέματος και της φιλοξενίας, στοιχείο που ενδιέφερε ιδιαίτερα τους ιδιοκτήτες.

Δόθηκε σημασία στην έννοια της εστίας ως αναφορά, γιατί η αξία της φιλοξενίας είναι βαθιά φωλιασμένη στην ελληνική πραγματικότητα, όχι ως τουριστικό κλισέ, αλλά ως ανάγκη, συνυφασμένη με την κοινωνική υπόσταση, όπως αυτή εξελίσσεται από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας.