Επέκταση και εκσυγχρονισμός του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών

Το αρχικό κτίριο του μουσείου κτίστηκε το 1903 σε σχέδια του A. Tournaire και με δωρεά του Α. Συγγρού. Το κλασικό του σχήμα τροποποιήθηκε σημαντικά το 1935, σύμφωνα με τις επιταγές του Μοντέρνου Κινήματος, και έκτοτε υπέστη πολλές επεκτάσεις με κυριότερη αυτήν του 1958 σε σχέδια του Πάτροκλου Καραντινού, που του προσέδωσε και μία σύνθετη τομή για να δέχεται το φυσικό φως από την ανατολή. Γενικά, το κτίριο είχε καταλήξει να έχει μεγάλα προβλήματα γήρανσης, απαρχαίωσης των Η/Μ εγκαταστάσεων, κακής ακουστικής, προβλημάτων φωτισμού (θάμβωση και έντονες αντιθέσεις), υπερθέρμανσης και έλλειψης χώρων εξυπηρετήσεων και κοινού.
Το 1985 έγινε η μελέτη επέκτασης του κτιρίου, κατά 1.800 m², η κατασκευή της οποίας ολοκληρώθηκε το 2000. Στην ανατολική πλευρά δημιουργήθηκε μία νέα ζώνη με χώρο υποδοχής στον όροφο και χώρους διοίκησης στο ισόγειο. Στη βορινή πλευρά προστέθηκε μία μονώροφη πτέρυγα με χώρους εξυπηρετήσεων κοινού, αποθήκες και εργαστήρια. Στη νότια πλευρά προστέθηκε μία νέα αίθουσα για το άγαλμα του Ηνίοχου, για την οποία εκπονήθηκε ειδική μελέτη φυσικού φωτισμού. Η νέα πρόσοψη αποτέλεσε ένα αυτόνομο τοιχοπέτασμα επενδυμένο με μπεζ πωρόλιθο προέλευσης Σκρα Μακεδονίας, που πλησιάζει χρωματικά τα κτίσματα του παρακείμενου αρχαιολογικού χώρου. Δημιουργήθηκε επίσης ένα σύστημα ραμπών, ως συνέχεια του αρχαιολογικού περιπάτου και για την εξυπηρέτηση ατόμων μειωμένης κινητικότητας (σε συνδυασμό με την τοποθέτηση ανελκυστήρα).
Το 2004 ολοκληρώθηκε και η κατασκευή της νέας μελέτης αναβάθμισης του κυρίως κτιρίου του μουσείου, έκτασης 1.150 m², με στόχο τον εκσυγχρονισμό του κελύφους, την ανάδειξη του αρχικού κτιρίου, τη βελτίωση της εσωτερικής ατμόσφαιρας και της άνεσης των χρηστών και την ελαχιστοποίηση των ενεργειακών δαπανών μέσα από τη σωστή χρήση των ανοιγμάτων του κτιρίου και την ορθολογική λειτουργία των νέων συστημάτων θέρμανσης και ψύξης.
‘Oλοι οι υαλοπίνακες αντικαταστάθηκαν με νέους διπλούς, εκ των οποίων το 50% ανοίγει αυτόματα (μέσω του συστήματος αυτόματης διαχείρισης του κτιρίου) για το φυσικό αερισμό των χώρων.
Στις στέγες τα κεραμίδια αντικαταστάθηκαν με φύλλα χαλκού, για καλύτερη ενσωμάτωση του κτιρίου στο φυσικό περιβάλλον.