Ένας ελαιώνας δίπλα στη θάλασσα, με νότιο προσανατολισμό, ήπιες κλίσεις και ξερολιθιές είναι ο φυσικός περίγυρος αυτής της κατοικίας, που περιέχει –εκτός από το κύριο σπίτι– ένα μικρότερο ξενώνα – ατελιέ.
Ένας “κοινόχρηστος” μικτός χώρος (εισόδου, ημι-υπαίθριας αυλής, πρασίνου) είναι ο συνδετικός κρίκος αυτών των δύο ενοτήτων. Η ιδιωτικότητα αυτού του χώρου συμπληρώνεται με την τοποθέτηση ενός ψηλού μαντρότοιχου, ο οποίος επιτρέπει την είσοδο από τη βόρεια πλευρά. Ο μαντρότοιχος αυτός διατρέχει σε μήκος 50 m όλη τη βόρεια πλευρά, δημιουργώντας ένα φράγμα – όριο από την πλευρά του δρόμου. Οι μελετητές χρησιμοποίησαν αυτό το αρχιτεκτονικό στοιχείο ως επίπεδο προβολής των ελαιοδέντρων της βόρειας πλευράς, ενισχύοντας έτσι την ένταξη της κατοικίας στο φυσικό τοπίο.
Εσωτερικά, ο ίδιος μαντρότοιχος χρησιμοποιείται ως επίπεδο αναφοράς των εσωτερικών λειτουργιών με την τοποθέτηση του άξονα πρόσβασης δίπλα του. Η παρουσία του ψηλού μαντρότοιχου τονίζεται με την τοποθέτηση ελαφρών μεταλλικών ζευκτών στήριξης της καμπύλης ξύλινης στέγης, η οποία καλύπτεται με κεραμικά πλακίδια. Όλα τα εσωτερικά διαχωριστικά αποτελούνται από ελαφρές κατασκευές γυψοσανίδας, ξύλου και γυαλιού.