Μονοκατοικία στον Άγιο Λάζαρο, Μύκονος

Πρόκειται για μια εξοχική κατοικία που φιλοδοξεί μέσα από την αντίστιξη του τρόπου που ενσωματώνονται τα στοιχεία της φύσης, να διαμορφώσει τη συνθήκη μιας ιδιαίτερης βιωματικής εμπειρίας.
Η παρούσα μελέτη αφορά στην πλήρη ανακατασκευή υφιστάμενης κατοικίας στον Άγιο Λάζαρο Μυκόνου. Προσανατολισμένη Νοτιοανατολικά ανοίγεται στην απρόσκοπτη θέα του κόλπου, παράμετρος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο σχεδιασμό. Η ένταξη της κατοικίας στο έντονο ανάγλυφο του εδάφους με ήπιο και αρμονικό τρόπο, αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες αρχές του σχεδιασμού. Η συγκρότηση της πραγματοποιείται μέσα από ‘σπαράγματα’ τα οποία οργανώνονται στις διαφορετικές στάθμες μέσω ανεξάρτητων κελύφων.
Πρόκειται για μια κατοικία η οποία οργανώνεται σε πέντε λειτουργικές ενότητες που αναπτύσσονται σε τρεις στάθμες. Η πρόσβαση στην πρώτη λειτουργική ενότητα επιτυγχάνεται μέσω ενός λίθινου κλιμακοστασίου που δομείται με αδρό τρόπο με πέτρινους τοίχους αντιστήριξης και περιλαμβάνει την κύρια είσοδο η οποία πλαισιώνεται με τη Δυτική στεγασμένη αυλή που περιέχει το στοιχείο του νερού και τη ‘μεγάλη’ πέργκολα από ξυλεία καστανιάς. Το υγρό στοιχείο παίζει καθοριστικό ρόλο στη βελτίωση του αέρα και κατ’ επέκταση στη δημιουργία μικροκλίματος στην περιοχή της εισόδου. Ακολουθεί ο ενιαίος διαμπερής χώρος του καθιστικού της κουζίνας και της τραπεζαρίας. Η ενότητα των υπνοδωματίων οργανώνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρεί το χαρακτήρα της ιδιωτικότητας, τόσο ως προς την πρόσβαση της, όσο και ως προς τις ανάγκες της. Τα μεγάλα ενιαία ανοίγματα τα οποία χωροθετούνται στην πλευρά της θέας, υποχωρούν στο σώμα της κατοικίας, εξασφαλίζοντας τις απαραίτητες συνθήκες άνεσης, διαμορφώνοντας έναν ενδιάμεσο μεταβατικό χώρο σκιάς και προστασίας. Σε συνέχεια αυτού βρίσκονται οι δύο βεράντες με την απρόσκοπτη θέα προς την παραλία της Ψαρού και τον Πλατύ γιαλό. Στην επόμενη κατώτερη στάθμη που διαμορφώνεται ακολουθώντας τους αναβαθμούς του εδάφους, χωροθετείται η κεντρική αυλή η οποία αποτελεί το συνεκτικό σημείο όλης της κατοικίας που αναδεικνύεται και ως σημείο αναφοράς. Στον τόπο αυτό εκδηλώνονται δύο κύριες εκφάνσεις του μύθου ή της επιθυμίας του Ελληνικού καλοκαιριού. Αυτή η βιωματική εμπειρία φιλοδοξεί να πραγματωθεί μέσω των στοιχείων της σκιάς, του νερού και της ενατένισης. Τέλος στο κατώτερο σημείο και σε άμεση σχέση με την αυλή, οργανώνεται η ενότητα των ξενώνων οι οποίοι κατέχουν πλεονεκτική θέση τόσο ως προς τη θέα, όσο και ως προς την ιδιωτικότητά τους.
Προς την κατεύθυνση της βιωσιμότητας και της αειφόρας ενσωματώνονται αρχές βιοκλιματικού σχεδιασμού (φυσικός φωτισμός, αερισμός, σκιασμός, δροσισμός, αξιοποίηση ομβρίων υδάτων),  ζητήματα τοπικής κουλτούρας - ανάδειξη του πνεύματος του τόπου (κατασκευές μικρής κλίμακας, τοπικοί τεχνίτες) και αξιοποίηση τοπικών υλικών. Όλες οι παραπάνω επιλογές στοχεύουν επιπλέον στο χαμηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, την προσαρμογή του κτιρίου στο περιβάλλον του και την οικονομία συντήρησης και λειτουργίας της κατοικίας.