Ανακαίνιση Διαμερίσματος στην Αθήνα

Κύριο άξονα της αρχιτεκτονικής επίλυσης αποτελεί η μικρότερη δυνατή επέμβαση στο υφιστάμενο κέλυφος και, ταυτόχρονα, η ανάδειξη της δυνατότητας των υπαρχόντων χώρων να εξυπηρετήσουν -μέσω μικρών αλλαγών- τις σύγχρονες απαιτήσεις των νέων ιδιοκτητών. Η αρχιτεκτονική σύνθεση προβλέπει την ενοποίηση των χώρων κουζίνας και αποθήκης, τη διάνοιξη περάσματος προς το σαλόνι από τον νέο ενοποιημένο χώρο, την καθαίρεση του παταριού (που εκτεινόταν στο μισό τμήμα του χώρου καθιστικού-τραπεζαρίας) και την κατάργηση του υφιστάμενου τζακιού. Με τις χειρονομίες αυτές, κατοψικά το διαμέρισμα αποκτά μια σχεδόν κυκλοτερή δομή στην οποία ο χώρος του καθιστικού-τραπεζαρίας αποκτά κεντρική σημασία. Γύρω από τον πυρήνα καθιστικού-τραπεζαρίας  περιστρέφονται οι υπόλοιπες χρήσεις της κατοικίας (είσοδος, κουζίνα, WC, υπνοδωμάτιο master), ενώ η κίνηση προς αυτόν ελαχιστοποιείται. Επιπλέον, με την καθαίρεση του παταριού ο κεντρικός χώρος αποκτά ενιαίο ύψος σε όλο το μήκος του και, έτσι, εντείνεται η κοινή αντιμετώπιση του σε επίπεδο όψης και τομής. Η λειτουργική διάρθρωση του διαμερίσματος προβλέπει τη δυνατότητα απομόνωσης του υπνοδωματίου master (υπνοδωμάτιο, γκαρτνταρόμπα, λουτρό) από τους υπόλοιπους χώρους, με αποτέλεσμα να μπορεί να αναγνώσει κανείς το εσωτερικό της κατοικίας σε δύο διακριτές ζώνες: τους χώρους διημέρευσης και τον χώρο ύπνου. Ο διαχωρισμός των δύο ζωνών γίνεται μέσω της ξύλινης μασίφ δίφυλλης θύρας, η οποία διατηρείται και επισκευάζεται προκειμένου να αναδειχθούν τα διακοσμητικά στοιχεία που φέρει και τα οποία αποτελούν δείγμα της αρχιτεκτονικής ταυτότητας του χώρου.
Η αισθητική προσέγγιση της πρότασης σέβεται και ακολουθεί το αρχιτεκτονικό ύφος του συνόλου της πολυκατοικίας, η οποία κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1940 και φέρει την υπογραφή του Κ. Κιτσίκη. Στην πολυκατοικία μπορεί κανείς ακόμη και σήμερα να διακρίνει ιδιαίτερες λεπτομέρειες στις ξύλινες χειρολαβές, στα μπρούτζινα κουδούνια, στους πριζοδιακόπτες με την ένδειξη Licht, στα χτιστά φωτιστικά του κλιμακοστασίου. Οι λεπτομέρειες αυτές, αποτελούν την έμπνευση για την παλέτα των υλικών και τον λεπτομερή χειρισμό όλων των επιφανειών στο έργο. Η κατοικία αντιμετωπίζεται στο σύνολό της ως ένα είδος γλυπτού, όπου ξύλινες ιδιοκατασκευές ορίζουν τους χώρους και την κίνηση στο εσωτερικό. Η χρήση ξύλου αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο και συνοδεύεται από υπόλευκες επιφάνειες σοβά, λάκας και κεραμικού. Το δάπεδο -από φυσικό ξύλο δρυός- κατασκευάζεται εξαρχής από έμπειρους τεχνίτες σε σχέδιο ψαροκόκκαλο διαστάσεων όμοιων με το υφιστάμενο. Η αρχιτεκτονική επίλυση προβλέπει σχέδιο δαπέδου το οποίο διαπερνά όλους τους χώρους (πλην των υγρών) και απέχει από τις τοιχοποιίες απόσταση 12εκ. ώστε να σχηματίζει περιμετρική μπορντούρα στα πρότυπα των κατοικιών της δεκαετίας του 40.
Για την καλύτερη εκμετάλλευση των διαθέσιμων χώρων, σχεδιάζονται και κατασκευάζονται tailor made έπιπλα. Οι κάθετες επιφάνειες των ξυλουργικών, καθώς και τα υφάσματα με τα οποία επενδύονται είναι σε λευκούς τόνους. Σε αυτά προστίθενται μαύρες λεπτομέρειες, όπως πόμολα και σκοτίες, που αναφέρονται σε έπιπλα της σχολής Bauhaus. Το πριζοδιακοπτικό υλικό που επιλέγεται αποτελεί τη σύγχρονη εκδοχή του υφιστάμενου και χρησιμοποιείται σε λευκή απόχρωση ώστε να συνδέεται αισθητικά με τους λευκούς τοίχους και τις λευκές επιφάνειες των ξυλουργικών. Τέλος, κατασκευάζεται εξ’ αρχής η περιμετρική κορνίζα της οροφής.