H βασική λειτουργική διαφοροποίηση ενός κτιρίου στάθμευσης, η στέγαση δηλαδή αυτοκινήτων και όχι ανθρώπων ή ανθρώπινων δραστηριοτήτων, διαφοροποιεί αισθητά τις παραμέτρους σχεδιασμού και εξοπλισμού του.
Η ιδέα για το κτίριο μηδενικής ενέργειας προέκυψε από την ανάγκη για μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης και των παραγόμενων εκπομπών CO2 στον κτιριακό τομέα, καθώς και από την αντίληψη ότι τα κτίρια μπορούν να καλύψουν τις ενεργειακές τους ανάγκες από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στο άρθρο αναλύονται οι ισχύοντες ορισμοί, η μεθοδολογία για την κατάταξη ενός κτιρίου, καθώς και παραδείγματα κτιρίων ανά τον κόσμο.
Ένας σχεδιαστικός οδηγός, σύμφωνα με τoν οποίo θα πρέπει να εξετάζεται το κτίριο από τη φάση σύλληψης μέχρι την κατασκευή και τη χρήση του, προκειμένου να χαρακτηριστεί βιώσιμο.
Η σωστή επιλογή των κουφωμάτων συμβάλλει σημαντικά στο βέλτιστο ενεργειακό ισοζύγιο του κτιρίου. Η ανάπτυξη νέων συστημάτων τόσο ως προς τα πλαίσια, όσο και ως προς τους υαλοπίνακες, καθώς και η χρήση νέων υλικών ωθούν προς αυτή την κατεύθυνση.
Σχεδόν άοσμες ή με μία φυσική ευωδιά, ασφαλείς και εναρμονισμένες με τις αρχές της αειφορίας, οι οικολογικές βαφές παρέχουν επιφάνειες υψηλής αισθητικής και ανθεκτικότητας.
Η βαφή αποτελεί για το κτίριο ό,τι και η επιδερμίδα για ένα ζωντανό οργανισμό. Δεν παύει επομένως να εξελίσσεται όσο μεταβάλλεται το περιβάλλον και όσο το απαιτούν οι νέες κατασκευαστικές εφαρμογές για την ικανοποίηση του τελικού χρήστη.
Η εκμετάλλευση και η αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας στα κτίρια αποτελεί σημαντική παράμετρο σχεδιασμού για τη βελτιστοποίηση της θερμικής άνεσης στο εσωτερικό τους.
Ο Διονύσης Σοτοβίκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Από το 1991 έως το 1996 σπούδασε Αρχιτεκτονική στην Architectural Association (AA) στο Λονδίνο με καθηγητές τους David Racz, David Turnbull and Kisa Kawakami. Ταυτόχρονα ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, την Αμερική και την Ισλανδία, όπου και ολοκλήρωσε τη διπλωματική του εργασία, η οποία απέσπασε το 2ο Βραβείο του ΤΕΕ το 1997. Το 2004 εκλέχτηκε μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής, ενώ από το 1999 διατηρεί το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο στην Αθήνα. Το 2004 δημιούργησε το WORKSHOP. Έναν πολυεπίπεδο χώρο δημιουργίας και έκθεσης. Έχει σχεδιάσει και υλοποιήσει πλήθος έργων σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στη Νέα Υόρκη και στην Κύπρο.
Ο Τάσος Μπίρης δίδασκε στο τμήμα "Γενικής Κτιριολογίας και Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων" του ΕΜΠ από το 1966 εώς το 2009.Έχει λάβει μέρος σε πολλούς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς με πολλές βραβεύσεις, ενώ έργο του έχει εκτεθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ο Δημήτρης Ησαΐας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952 και σπούδασε αρχιτεκτονική στο Ε.Μ.Π., απ’ όπου αποφοίτησε το 1976. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953 και σπούδασε αρχιτεκτονική στο Ε.Μ.Π., απ’ όπου αποφοίτησε το 1976. Και οι δύο είναι καθηγητές του Τομέα Ι των Συνθέσεων στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Ε.Μ.Π. Συνεργάζονται και διατηρούν αρχιτεκτονικό γραφείο από το 1979. Στο πλαίσιο αυτής της ομάδας, αλλά συνεργαζόμενοι και με άλλους αρχιτέκτονες, έχουν εκπονήσει πολλές αρχιτεκτονικές μελέτες δημοσίων και ιδιωτικών έργων. Από αυτά, πολλά παρουσιάζονται στην ελληνική και ξένη βιβλιογραφία. Έχουν συμμετάσχει σε σημαντικούς πανελλήνιους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς με προτάσεις που έχουν αποδώσει μεγάλο αριθμό βραβεύσεων. Οι συμμετοχές τους αυτές αποτελούν σημαντικό τμήμα της αρχιτεκτονικής τους δουλειάς, αλλά και πεδίο έρευνας και προβληματισμού. Έργα τους έχουν εκτεθεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παράλληλα έχουν δημοσιεύσει σειρά άρθρων για θέματα αρχιτεκτονικής σε ελληνικά και ξένα βιβλία και περιοδικά.

 

Σελίδα 71 από 71

 

Ο παρών ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε να βελτιώσει την εμπειρία περιήγησης.