Η συνεχόμενη κίνηση του επιχρισμένου τοίχου, που περικλείει τις δύο κατοικίες στην Πάρο και των πέτρινων τοίχων δημιουργεί υπαίθριους και εσωτερικούς χώρους.
Φωτογραφίες: Γιώργος Μεσσαριτάκης
Η τσιμεντένια επιφάνεια του κελύφους του κτιρίου είναι σφυρηλατημένη, αναδεικνύοντας την υφή και τη δύναμη του υλικού. Παράλληλα, το περίπλοκο καλούπι της σπειροειδούς ράμπας παραμένει εμφανές, αποκαλύπτοντας τη διαδικασία κατασκευής. Η ράμπα διαμορφώθηκε με καλούπι από οριζόντιες ξύλινες σανίδες, των οποίων οι αρμοί άφησαν το χαρακτηριστικό αποτύπωμά τους στην επιφάνεια του σκυροδέματος.
Η πολυμορφία των όψεων προκύπτει μέσα από τη διαφορετική κλίμακα και αναλογία των πρισματικών όγκων, αλλά και από την ποικιλία των υλικών που τους συνθέτουν. Πρωταγωνιστικό ρόλο στη σύνθεση έχουν οι τυφλές επιφάνειες από ανεπίχριστο σκυρόδεμα, οι οποίες ενισχύουν την αίσθηση ιδιωτικότητας και προσδίδουν δυναμική μορφολογία στο κτίριο.
Αρχιτεκτονικά, η επαφή με το φυσικό περιβάλλον αποτελεί τη συνεχή αναζήτηση στο κτίριο. Ελεύθεροι τοίχοι στηρίζουν την πέργκολα του εξωτερικού καθιστικού. Επιλέγονται φυσικά υλικά σε γήινες αποχρώσεις, όπως ξύλο, και βότσαλα, καθώς και διαφορετικές υφές στους εσωτερικούς και εξωτερικούς τοίχους.
