Salavouti House: Παραθεριστική κατοικία στην Αντίπαρο

Η κατοικία χωροθετείται σε οικόπεδο 11 στρεμμάτων με νοτιοανατολικό προσανατολισμό, στην περιοχή Αγ.Δημητρίου, Αντιπάρου και προορίζεται για παραθεριστική χρήση μιας πολυμελούς οικογένειας.

Το κτίσμα, σαν κοινή αιγαιόσαυρα -το γνωστό “σαλαβούτι” που απαντάται στην Παροναξία-, έρπει στο φυσικό έδαφος, αναπαύεται στο πιο αμφιθεατρικό σημείο του οικοπέδου με πανοραμική θέα προς τον θαλάσσιο δίαυλο Πάρου – Αντιπάρου και στα γύρω νησιά, με βλέμμα στραμμένο νότια, προς την Ίο.

Κύριος στόχος ήταν η καθολική ένταξη του κτίσματος στο τοπίο με τις ελάχιστες εκσκαφές και εν γένει παρεμβάσεις στον περιβάλλοντα χώρο. Οι κτιριακοί όγκοι τοποθετήθηκαν γραμμικά κατά μήκος των ισοϋψών καμπυλών, ακολουθώντας πιστά τη μορφολογία του φυσικού εδάφους και εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα τον καλύτερο δυνατό προσανατολισμό και τη θεά από κάθε χώρο κύριας χρήσης. Αναπτύσσονται κατά μήκος μιας λίθινης ραχοκοκαλιάς που σβήνει στο έδαφος (προστατευμένοι από τον βορά), με μια ελαφρά στροφή από ανατολή προς νότο, αξιοποιώντας όλες τις δυνατές οπτικές φυγές προς τη θέα και δημιουργώντας συγχρόνως χωρικές αφηγήσεις μέσα από διαφορετικές ποιότητες της κίνησης και του φωτός, καθώς και της σχέσης του μέσα με το έξω.

Η εναλλαγή κλειστών και ανοιχτών χώρων σε μια λειτουργική συνέχεια και η ανεμπόδιστη ροή της κίνησης μεταξύ τους καθώς και η αρμονική αλληλεπίδραση τεχνητών και φυσικών υλικών αποτέλεσαν μια ακόμα στόχευση της αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Στο πλαίσιο αυτό διερευνήθηκαν, τα τοπικά συστατικά της χλωρίδας και της πανίδας και το αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο συντάχθηκε με υλικά και υφές του τόπου επιδιώκοντας έναν συνεχή διάλογο του κτίσματος με το τοπίο.

Στην κύρια κατοικία διαμορφώνονται διαδοχικά οι κοινόχρηστοι χώροι της εισόδου, της κουζίνας και ενός διευρυμένου χώρου καθιστικού σε δύο στάθμες, όλοι σε άμεση λειτουργική συνέχεια με τους εξωτερικούς χώρους φαγητού, υπαίθριου καθιστικού και της πισίνας. Η στροφή του άξονα της κίνησης, αποτυπώνεται κεντρικά στην οροφή από εμφανές σκυρόδεμα, χαράσσοντας νέα κατεύθυνση προς τα υπνοδωμάτια, τον εξωτερικό χώρο και τον δυτικό ξενώνα – “ησυχαστήριο”. Στον όροφο βρίσκεται απομονωμένο το κύριο υπνοδωμάτιο. Ανατολικά, διαμορφώνεται ο μεγάλος ξενώνας με υπνοδωμάτιο, κουζίνα, καθιστικό και ανεξάρτητη χρήση της χαμηλότερης στάθμης της πισίνας.

Μικρά κατακόρυφα παράθυρα τοποθετούνται με αυστηρό ρυθμό στις περιοχές γραμμικής κίνησης επιταχύνοντας την, ενώ στις περιοχές όπου η κίνηση διαχέεται και επιβραδύνεται, δημιουργούνται μεγάλα κάδρα προς τη θάλασσα.

Ο υπαίθριος χώρος απλώνεται σαν χαλί στο έδαφος, ακολουθώντας τα φυσικά υψόμετρα. Κατ’ αντιστοιχία με την κατοικία, εναλλάσσεται ανάμεσα σε κεντρικούς ενιαίους χώρους και μικρότερες σκιερές γωνιές ανάπαυσης, διαμορφώνοντας διαφορετικής κλίμακας και ποιότητας χώρους.

Η διάρθρωση της πισίνας σε δύο στάθμες ικανοποιεί το αρχικό αίτημα για δύο ανεξάρτητες πισίνες για την κατοικία και τον ξενώνα, καθώς και οικονομία με ένα κοινό ηλεκτρομηχανολογικό σύστημα, προσφέροντας ταυτόχρονα την εικόνα μια διευρυμένης ενιαίας επιφάνειας υγρού στοιχείου. Στη χαμηλότερη στάθμη του ξενώνα διαμορφώνεται μια κολυμβητική διαδρομή και στη στάθμη της κύριας κατοικίας σε αμεσότητα με τον κεντρικό χώρο, διαμορφώνεται μια μεγαλύτερη πισίνα με εσωτερικό καθιστικό, ως συνέχεια του μέσα με το έξω.

Κοντά στην είσοδο του οικοπέδου, διαμορφώνεται υπόσκαφος χώρος στάθμευσης – αποθήκη για αυτοκίνητα, ποδήλατα και ένα μικρό ξύλινο σκάφος.

Φυσικά υλικά όπως τοπική πέτρα, εμφανές σκυροδέμα, σοβάς, τσιμεντοκονία σε συνέχεια με το αδρό μάρμαρο του εξωτερικού χώρου, αποτυπώνουν την αρχική πρόθεση για απολυτή εναρμόνιση με το φυσικό περιβάλλον.

Η φύτευση αναπτύσσεται σε γραμμικές ζώνες γύρω από την κατοικία, με αρωματικά φυτά και λουλούδια, και χαμηλά προς τον δρόμο με ελιές, αφήνοντας ανέπαφο το μεγαλύτερο μέρος του οικοπέδου με την αυτοφυή τοπική βλάστηση.